ماده ۲۳۹ قانون مجازات عمومی مصوب ۱۳۰۴ (منسوخ)

هر کس از ضعف نفس یا هوا و هوس یا حوائج شخص نابالغ یا شخص غیر رشیدی استفاده کرده بر ضرر او نوشته یا سندی از قبیل‌ تمسک و قبض و حواله و برات و فته‌طلب و مفاصا حساب و نوشته امانت یا قبض اشیاء منقوله و اجناس تجارتی و غیره و هر چیز که موجب التزامی‌شود از او بگیرد بهر نحو و به هر طریق که این کار کرده باشد به حبس تادیبی از شش ماه تا دو سال محکوم خواهد شد و ممکن است به تادیه غرامت از‌ پنجاه الی پانصد تومان نیز محکوم شود و اگر مرتکب ولایت یا وصایت بر آن شخص داشته مجازات او از سه سال تا هفت سال حبس مجرد است.