ماده ۷۵ قانون برنامه چهارم توسعه جمهوری اسلامی ایران
معتبر
: سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور مکلف است، با همکاری سایر دستگاههای اجرایی ذیربط، به منظور بهرهگیری
از قابلیتها و مزیّتهای سرزمین در راستای ارتقای نقش و جایگاه بینالمللی کشور و تعامل مؤثر در اقتصاد بینالمللی، راهبردها و اولویتهای آمایشی ذیل را در قالب برنامههای اجرایی از ابتدای برنامه چهارم، به مرحله اجرا درآورد:
الف) بهرهگیری مناسب از موقعیت و توانمندیهای عرصههای مختلف سرزمین، برای توسعه علم و فنآوری و تعامل فعال با اقتصاد جهانی، از طرق مختلف از جمله تعیین مراکز و پارکهای فنآوری علمی، تحقیقاتی تخصصی و همچنین تعیین نقش و عملکرد مناطق آزاد و ویژه اقتصادی موجود و جدید.
ب) استفاده مناسب از قابلیت و توان کلان شهرها، در جهت تقویت نقش فراملّی و ارتقای جایگاه بینالمللی کشور، از طریق تقویت مدیریت توسعه، برنامهریزی و اجرا در این شهرها، تعیین حوزه عملکرد فراملّی و بینالمللی هر یک و انتقال همزمان وظایف ملّی و منطقهای آنها به سایر شهرها.
ج) بهرهگیری مناسب، از قابلیتهای ترانزیتی کشور، از طریق اولویتبندی محورهای خاص در دالانهای ارتباطی شرقی- غربی و شمالی- جنوبی کشور و تدوین برنامه توسعه مبادی، شبکهها و نقاط خاص واقع بر این محورها.
د) آمادهسازی عرصههای مختلف سرزمین، برای پذیرش فعالیتهای جدید و ایجاد فرصتهای شغلی متناسب با قابلیت هر منطقه، از طریق تکمیل، توسعه و تجهیز شبکههای زیربنایی.
ه- ) بهرهگیری از آثار انتشاری سرمایهگذاریهای ملّی و فراملّی، در توسعه مناطق پیرامونی (به ویژه دشتها و پیرامون سدها)، از طریق تهیه برنامههای چند بخشی و گسترش شیوههای نوین معیشت و فعالیت و ساماندهی استقرار جمعیت و فعالیتها.
و) بهرهگیری از منابع غنی نفت و گاز (به ویژه مناطق گازی پارس جنوبی)، در توسعه فعالیتهای مرتبط و صنایع انرژیبر و سازماندهی جدید استقرار جمعیت و فعالیتها در حاشیه جنوبی کشور، بر مبنای آن.
ز) توسعه مناطق مرزی با هدف تقویت همگراییهای ملّی و پیوند مناطق مرزی با اقتصاد ملّی و فراملّی.
ح) بهرهگیری از قابلیتهای محیطی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مناطق روستایی کشور، از طریق توسعه منابع انسانی، تنوعبخشی به فعالیتهای اقتصادی، ساماندهی نظام ارایه خدمات سطحبندی شده و اصلاح نظام برنامهریزی توسعه روستایی، با تأکید بر افزایش هماهنگی و محلی نمودن فرآیند آن.
از قابلیتها و مزیّتهای سرزمین در راستای ارتقای نقش و جایگاه بینالمللی کشور و تعامل مؤثر در اقتصاد بینالمللی، راهبردها و اولویتهای آمایشی ذیل را در قالب برنامههای اجرایی از ابتدای برنامه چهارم، به مرحله اجرا درآورد:
الف) بهرهگیری مناسب از موقعیت و توانمندیهای عرصههای مختلف سرزمین، برای توسعه علم و فنآوری و تعامل فعال با اقتصاد جهانی، از طرق مختلف از جمله تعیین مراکز و پارکهای فنآوری علمی، تحقیقاتی تخصصی و همچنین تعیین نقش و عملکرد مناطق آزاد و ویژه اقتصادی موجود و جدید.
ب) استفاده مناسب از قابلیت و توان کلان شهرها، در جهت تقویت نقش فراملّی و ارتقای جایگاه بینالمللی کشور، از طریق تقویت مدیریت توسعه، برنامهریزی و اجرا در این شهرها، تعیین حوزه عملکرد فراملّی و بینالمللی هر یک و انتقال همزمان وظایف ملّی و منطقهای آنها به سایر شهرها.
ج) بهرهگیری مناسب، از قابلیتهای ترانزیتی کشور، از طریق اولویتبندی محورهای خاص در دالانهای ارتباطی شرقی- غربی و شمالی- جنوبی کشور و تدوین برنامه توسعه مبادی، شبکهها و نقاط خاص واقع بر این محورها.
د) آمادهسازی عرصههای مختلف سرزمین، برای پذیرش فعالیتهای جدید و ایجاد فرصتهای شغلی متناسب با قابلیت هر منطقه، از طریق تکمیل، توسعه و تجهیز شبکههای زیربنایی.
ه- ) بهرهگیری از آثار انتشاری سرمایهگذاریهای ملّی و فراملّی، در توسعه مناطق پیرامونی (به ویژه دشتها و پیرامون سدها)، از طریق تهیه برنامههای چند بخشی و گسترش شیوههای نوین معیشت و فعالیت و ساماندهی استقرار جمعیت و فعالیتها.
و) بهرهگیری از منابع غنی نفت و گاز (به ویژه مناطق گازی پارس جنوبی)، در توسعه فعالیتهای مرتبط و صنایع انرژیبر و سازماندهی جدید استقرار جمعیت و فعالیتها در حاشیه جنوبی کشور، بر مبنای آن.
ز) توسعه مناطق مرزی با هدف تقویت همگراییهای ملّی و پیوند مناطق مرزی با اقتصاد ملّی و فراملّی.
ح) بهرهگیری از قابلیتهای محیطی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مناطق روستایی کشور، از طریق توسعه منابع انسانی، تنوعبخشی به فعالیتهای اقتصادی، ساماندهی نظام ارایه خدمات سطحبندی شده و اصلاح نظام برنامهریزی توسعه روستایی، با تأکید بر افزایش هماهنگی و محلی نمودن فرآیند آن.