ماده ۶۴ قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو
معتبر
هر یک از دول معظمه متعاهد حق فسخ این قرارداد را دارد. فسخ آن باید کتباً به شورای متحده سویس اطلاع داده شود و شورای نامبرده مراتب را بهکلیه دول معظمه متعاهد ابلاغ خواهد کرد.
فسخ پس از یکسال از تاریخ ابلاغ آن به شورای متحده سویس رسمیت خواهد یافت ولی چنانچه دولت فسخکننده در جنگی وارد باشد مادام که عهدنامه صلح منعقد نشده و در هر حال مادام که عملیات استخلاص و معاودت اشخاص مورد حمایت این قرارداد پایان نیافته فسخ او رسمیت نخواهد یافت.
فسخ فقط درباره دولت فسخکننده معتبر است و نسبت به تعهداتی که دولتهای متخاصم مکلفند بهموجب اصول حقوق بشر ناشیه از رسوم مقرره بینملل متمدن و قوانین انسانیت و مقتضیات وجدان عمومی اجرا نمایند بلااثر خواهد بود.
ماده ۶۴- شورای متحده سویس این پیمان را در دبیرخانه سازمان ملل متحد به ثبت خواهد رسانید. همچنین هر تصویب یا الحاق یا فسخی که در مورداین قرارداد دریافت نماید مراتب را به دبیرخانه سازمان نامبرده اطلاع خواهد داد.
در تصدیق مراتب بالا امضا کنندگان زیر که اعتبارنامههای خود را تسلیم نمودهاند این قرارداد را امضا کردند.
در شهر ژنو بهتاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ به زبانهای فرانسه و انگلیسی تحریر شد. نسخه اصل در بایگانی کشور متحده سویس ضبط میشود. شورای متحده سویس یک رونوشت مصدق قرار داد را بهر یک از دولتهای امضاکننده و همچنین بهدولی که بهاین قرارداد ملحق شوند ارسال خواهد داشت.
پیوست شماره ۱- طرح موافقتنامه مربوط بهمناطق و محلهای بهداری
ماده ۱- مناطق بهداری منحصراً باشخاص مذکور در ماده ۲۳ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و همچنین به کارمندان مأمور تشکیلات و اداره نواحی و نقاط مزبور و مأمور پرستاری اشخاصی که در آنجاها تمرکز داشته باشند اختصاص خواهد داشت.
کسانی که اقامتگاه دائمی آنان در داخل مناطق مزبور است حق دارند در آنجا اقامت نمایند.
ماده ۲- اشخاصی که بهر عنوان در یک منطقه بهداری اقامت دارند نباید نه در داخل و نه در خارج آن منطقه بههیچ کاری که با عملیات جنگی یا تهیه لوازم جنگی ارتباط مستقیم داشته باشد اشتغال ورزند.
ماده ۳- دولتی که یک منطقه بهداری دایر میکند کلیه اقدامات مقتضی را بهعمل خواهد آورد که تمام کسانی که حق ورود یا وجود در آن مناطق را ندارند از ورود به آن ممنوع گردند.
ماده ۴- مناطق بهداری باید جامع شرایط زیر باشند:
الف- مناطق مزبور باید قسمت مختصری از خاک تحت نظارت دولت ایجادکننده منطقه باشند.
ب- ساکنین آن به نسبت امکان سکونت آن قلیل باشد.
ج- از هرگونه هدف نظامی و مؤسسات صنعتی یا اداری مهم دور باشد و در خود آن منطقه هم این قبیل هدفها و مؤسسات وجود نداشته باشند.
د- در نواحیای که به احتمال قوی ممکن است برای جریان جنگ اهمیتی داشته باشند واقع نباشند.
ماده ۵- مناطق نظامی باید تابع مقررات ذیل باشند:
الف- خطوط ارتباط و وسائط نقلیه موجوده در آنها برای حمل و نقل کارکنان و لوازم جنگی ولو عبوراً مورد استفاده واقع نشود.
ب- در هیچ موردی دفاع نظامی از آنها بهعمل نیاید.
ماده ۶- مناطق بهداری به وسیله صلیب سرخ (هلال سرخ – شیر و خورشید سرخ) روی زمینه سفید که در محیط منطقه و روی ابنیه نصب شود معلومخواهد بود.
شبها نیز ممکن است به وسیله روشنایی متناسب معلوم باشد.
ماده ۷- هر دولتی در زمان صلح یا هنگام شروع جنگ صورت مناطق بهداری را که در اراضی تحت نظارت خود دایر نموده به کلیه دول متعاهد اطلاعخواهد داد.
هر منطقه بهداری جدیدی را هم که در دوره جنگ دایر نماید بهدول نامبرده اعلام خواهد داشت. بهمحض اینکه اطلاع مذکور فوق بهطرف مقابل برسد منطقه مزبور رسمیت خواهد یافت ولی در صورتیکه طرف مقابل معتقد باشد که هر یک ازشرایط مقرره در این موافقتنامه علناً اجرا نشده حق دارد که از شناسایی آن منطقه خودداری و بلافاصله امتناع خود را بطرفی که منطقه مزبور تابع اواست ابلاغ نماید و با شناسایی آن منطقه را مشروط ببرقراری رسیدگی مذکور در ماده ۸ نماید.
ماده ۸- هر دولتی که یک یا چند منطقه بهداری طرف را بهرسمیت شناسد حق دارد تقاضا نماید که یک یا چند کمیسیون مخصوص رسیدگی نمایند که آیا مناطق مزبور مطابق شرایط و تکالیف مندرجه در این موافقتنامه میباشد یا نه.
اعضا کمیسیونهای مخصوص مزبور در هر موقع حق ورود آزاد بهمناطق مختلفه داشته و حتی میتوانند بهطور دائم در آن مناطق اقامت نمایند و همهگونه تسهیلات برای اجرای وظیفه رسیدگی باید برای آنان فراهم گردد.
ماده ۹- در صورتیکه کمیسیونهای مخصوص اوضاعی مشاهده نمایند که به نظرشان مخالف با مقررات این موافقتنامه باشد باید بلافاصله دولت متبوع منطقه را مطلع و منتها پنج روز ضربالاجل برای اصلاح آن اوضاع معین نمایند. همچنین مراتب را به دولتی که منطقه را به رسمیت شناخته اطلاعخواهند داد.
چنانچه در پایان ضربالاجل مذکور دولت متبوع منطقه به اخطار دریافتی ترتیب اثر نداده باشد طرف او میتواند اعلام نماید که دیگر نسبت به منطقه مزبور از حیث موافقتنامه حاضر تعهدی ندارد.
ماده ۱۰- دولتی که یک یا چند منطقه یا محل بهداری دایره نموده و همچنین دولی که وجود مناطق و محلهای مزبور به آنها اعلام گردیده مستقلاً و یا بهوسیله دولتهای بیطرف اشخاصی را که میتوانند در کمیسیونهای مخصوص مذکور در مواد ۸ و ۹ شرکت کنند تعیین خواهند نمود.
ماده ۱۱- مناطق بهداری در هیچ حالی نباید مورد حمله قرار گیرند بلکه باید توسط دولتهای متخاصم حمایت و محترم شمرده شوند.
ماده ۱۲- در صورت اشغال اراضی که شامل مناطق بهداری باشد مناطق مزبور باید کماکان محترم شمرده شوند و به همان عنوان بکار روند.
ماده ۱۳- این موافقتنامه در مورد محلهایی که دولتها بههمان منظور و مقصود مناطق بهداری اختصاص دهند نیز معتبر خواهد بود.
پیوست شماره ۲- پشت کارت
عکس صاحب کارت مهر مقام
نظامی صادر کننده
مو- چشم- قد ……………….
سایر مشخصات………. ………………………. ………………………
روی کارت ( این قسمت مخصوص ذکر نام کشور و مقام صادر کننده کارت است. کارت هویت اعضا بهداری و مذهبی وابسته به ارتش نام…………………….. نام خانوادگی…………….. تاریخ تولد……………….. درجه……………………. شماره…………………… دارنده این کارت با سمت ذیل تحت حمایت پیمان ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیرو های مسلح در حال اردو کشی میباشد.
تاریخ صدور کارت- شماره کارت …………………………..
قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا
مورخه ۱۲ اوت ۱۹۴۹
امضا کنندگان ذیل نمایندگان مختار کشورهای عضو کنفرانس سیاسی که از تاریخ ۲۱ آوریل تا ۱۲ اوت ۱۹۴۹ در شهر ژنو به منظور تجدید نظر در دهمین قرارداد لاهه مورخه ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع به انطباق اصول قرارداد ۱۹۰۶ ژنو بجنگ دریایی تشکیل گردیده نسبت بمراتب مشروحه زیر توافق نمودند:
فسخ پس از یکسال از تاریخ ابلاغ آن به شورای متحده سویس رسمیت خواهد یافت ولی چنانچه دولت فسخکننده در جنگی وارد باشد مادام که عهدنامه صلح منعقد نشده و در هر حال مادام که عملیات استخلاص و معاودت اشخاص مورد حمایت این قرارداد پایان نیافته فسخ او رسمیت نخواهد یافت.
فسخ فقط درباره دولت فسخکننده معتبر است و نسبت به تعهداتی که دولتهای متخاصم مکلفند بهموجب اصول حقوق بشر ناشیه از رسوم مقرره بینملل متمدن و قوانین انسانیت و مقتضیات وجدان عمومی اجرا نمایند بلااثر خواهد بود.
ماده ۶۴- شورای متحده سویس این پیمان را در دبیرخانه سازمان ملل متحد به ثبت خواهد رسانید. همچنین هر تصویب یا الحاق یا فسخی که در مورداین قرارداد دریافت نماید مراتب را به دبیرخانه سازمان نامبرده اطلاع خواهد داد.
در تصدیق مراتب بالا امضا کنندگان زیر که اعتبارنامههای خود را تسلیم نمودهاند این قرارداد را امضا کردند.
در شهر ژنو بهتاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ به زبانهای فرانسه و انگلیسی تحریر شد. نسخه اصل در بایگانی کشور متحده سویس ضبط میشود. شورای متحده سویس یک رونوشت مصدق قرار داد را بهر یک از دولتهای امضاکننده و همچنین بهدولی که بهاین قرارداد ملحق شوند ارسال خواهد داشت.
پیوست شماره ۱- طرح موافقتنامه مربوط بهمناطق و محلهای بهداری
ماده ۱- مناطق بهداری منحصراً باشخاص مذکور در ماده ۲۳ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و همچنین به کارمندان مأمور تشکیلات و اداره نواحی و نقاط مزبور و مأمور پرستاری اشخاصی که در آنجاها تمرکز داشته باشند اختصاص خواهد داشت.
کسانی که اقامتگاه دائمی آنان در داخل مناطق مزبور است حق دارند در آنجا اقامت نمایند.
ماده ۲- اشخاصی که بهر عنوان در یک منطقه بهداری اقامت دارند نباید نه در داخل و نه در خارج آن منطقه بههیچ کاری که با عملیات جنگی یا تهیه لوازم جنگی ارتباط مستقیم داشته باشد اشتغال ورزند.
ماده ۳- دولتی که یک منطقه بهداری دایر میکند کلیه اقدامات مقتضی را بهعمل خواهد آورد که تمام کسانی که حق ورود یا وجود در آن مناطق را ندارند از ورود به آن ممنوع گردند.
ماده ۴- مناطق بهداری باید جامع شرایط زیر باشند:
الف- مناطق مزبور باید قسمت مختصری از خاک تحت نظارت دولت ایجادکننده منطقه باشند.
ب- ساکنین آن به نسبت امکان سکونت آن قلیل باشد.
ج- از هرگونه هدف نظامی و مؤسسات صنعتی یا اداری مهم دور باشد و در خود آن منطقه هم این قبیل هدفها و مؤسسات وجود نداشته باشند.
د- در نواحیای که به احتمال قوی ممکن است برای جریان جنگ اهمیتی داشته باشند واقع نباشند.
ماده ۵- مناطق نظامی باید تابع مقررات ذیل باشند:
الف- خطوط ارتباط و وسائط نقلیه موجوده در آنها برای حمل و نقل کارکنان و لوازم جنگی ولو عبوراً مورد استفاده واقع نشود.
ب- در هیچ موردی دفاع نظامی از آنها بهعمل نیاید.
ماده ۶- مناطق بهداری به وسیله صلیب سرخ (هلال سرخ – شیر و خورشید سرخ) روی زمینه سفید که در محیط منطقه و روی ابنیه نصب شود معلومخواهد بود.
شبها نیز ممکن است به وسیله روشنایی متناسب معلوم باشد.
ماده ۷- هر دولتی در زمان صلح یا هنگام شروع جنگ صورت مناطق بهداری را که در اراضی تحت نظارت خود دایر نموده به کلیه دول متعاهد اطلاعخواهد داد.
هر منطقه بهداری جدیدی را هم که در دوره جنگ دایر نماید بهدول نامبرده اعلام خواهد داشت. بهمحض اینکه اطلاع مذکور فوق بهطرف مقابل برسد منطقه مزبور رسمیت خواهد یافت ولی در صورتیکه طرف مقابل معتقد باشد که هر یک ازشرایط مقرره در این موافقتنامه علناً اجرا نشده حق دارد که از شناسایی آن منطقه خودداری و بلافاصله امتناع خود را بطرفی که منطقه مزبور تابع اواست ابلاغ نماید و با شناسایی آن منطقه را مشروط ببرقراری رسیدگی مذکور در ماده ۸ نماید.
ماده ۸- هر دولتی که یک یا چند منطقه بهداری طرف را بهرسمیت شناسد حق دارد تقاضا نماید که یک یا چند کمیسیون مخصوص رسیدگی نمایند که آیا مناطق مزبور مطابق شرایط و تکالیف مندرجه در این موافقتنامه میباشد یا نه.
اعضا کمیسیونهای مخصوص مزبور در هر موقع حق ورود آزاد بهمناطق مختلفه داشته و حتی میتوانند بهطور دائم در آن مناطق اقامت نمایند و همهگونه تسهیلات برای اجرای وظیفه رسیدگی باید برای آنان فراهم گردد.
ماده ۹- در صورتیکه کمیسیونهای مخصوص اوضاعی مشاهده نمایند که به نظرشان مخالف با مقررات این موافقتنامه باشد باید بلافاصله دولت متبوع منطقه را مطلع و منتها پنج روز ضربالاجل برای اصلاح آن اوضاع معین نمایند. همچنین مراتب را به دولتی که منطقه را به رسمیت شناخته اطلاعخواهند داد.
چنانچه در پایان ضربالاجل مذکور دولت متبوع منطقه به اخطار دریافتی ترتیب اثر نداده باشد طرف او میتواند اعلام نماید که دیگر نسبت به منطقه مزبور از حیث موافقتنامه حاضر تعهدی ندارد.
ماده ۱۰- دولتی که یک یا چند منطقه یا محل بهداری دایره نموده و همچنین دولی که وجود مناطق و محلهای مزبور به آنها اعلام گردیده مستقلاً و یا بهوسیله دولتهای بیطرف اشخاصی را که میتوانند در کمیسیونهای مخصوص مذکور در مواد ۸ و ۹ شرکت کنند تعیین خواهند نمود.
ماده ۱۱- مناطق بهداری در هیچ حالی نباید مورد حمله قرار گیرند بلکه باید توسط دولتهای متخاصم حمایت و محترم شمرده شوند.
ماده ۱۲- در صورت اشغال اراضی که شامل مناطق بهداری باشد مناطق مزبور باید کماکان محترم شمرده شوند و به همان عنوان بکار روند.
ماده ۱۳- این موافقتنامه در مورد محلهایی که دولتها بههمان منظور و مقصود مناطق بهداری اختصاص دهند نیز معتبر خواهد بود.
پیوست شماره ۲- پشت کارت
عکس صاحب کارت مهر مقام
نظامی صادر کننده
مو- چشم- قد ……………….
سایر مشخصات………. ………………………. ………………………
روی کارت ( این قسمت مخصوص ذکر نام کشور و مقام صادر کننده کارت است. کارت هویت اعضا بهداری و مذهبی وابسته به ارتش نام…………………….. نام خانوادگی…………….. تاریخ تولد……………….. درجه……………………. شماره…………………… دارنده این کارت با سمت ذیل تحت حمایت پیمان ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیرو های مسلح در حال اردو کشی میباشد.
تاریخ صدور کارت- شماره کارت …………………………..
قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا
مورخه ۱۲ اوت ۱۹۴۹
امضا کنندگان ذیل نمایندگان مختار کشورهای عضو کنفرانس سیاسی که از تاریخ ۲۱ آوریل تا ۱۲ اوت ۱۹۴۹ در شهر ژنو به منظور تجدید نظر در دهمین قرارداد لاهه مورخه ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع به انطباق اصول قرارداد ۱۹۰۶ ژنو بجنگ دریایی تشکیل گردیده نسبت بمراتب مشروحه زیر توافق نمودند: