ماده ۱۵۹ قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو

شورای متحده سویس این قرارداد را در دبیرخانه سازمان ملل متحد بثبت خواهد رسانید. همچنین هر تصویب یا الحاق یا فسخی که در‌مورد این قرارداد دریافت نماید مراتب را بدبیرخانه سازمان نامبرده اطلاع خواهد داد.

در تصدیق مراتب بالا امضا کنندگان زیر که اعتبارنامه‌های خود را تسلیم نموده‌اند این قرارداد را امضا کرده‌اند.

در شهر ژنو در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ به زبانهای فرانسه و انگلیسی تحریر شد نسخه اصلی در بایگانی کشور متحده سویس ضبط می‌شود. شورای‌متحده سویس یک رونوشت مصدق قرارداد را بهر یک از دولت‌های امضا کننده و همچنین به‌دولی که به‌این قرارداد ملحق شوند ارسال خواهند داشت.

پیوست شماره (۱) – ‌طرح موافقت‌نامه راجع بمناطق و نقاط بهداری و امنیت

ماده ۱- مناطق بهداری و امنیت منحصراً به اشخاص مذکور در ماده ۲۳ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت بیماران و زخم‌داران‌نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و ماده ۱۴ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به حمایت افراد کشوری در زمان جنگ و کارکنان مأمور سازمان و‌اداره امور مناطق و نقاط مذکور و کارکنان مأمور پرستاری اشخاص موجوده در این مناطق و نقاط اختصاص خواهد داشت. ‌مع‌هذا کسانی‌که در داخله مناطق مزبور اقامت دائمی دارند حق خواهند داشت که در آن مناطق باقی بمانند.

ماده ۲- کسانی‌که تحت هر عنوان در یک منطقه بهداری و امنیت اقامت دارند نباید به‌هیچ کاری که مستقیماً با عملیات نظامی و استحصال لوازم‌جنگ چه در داخل و چه در خارج آن منطقه ارتباط داشته باشند اشتغال ورزند.

ماده ۳- دولتیکه یک منطقه بهداری و امنیت تأسیس می‌نماید کلیه اقدامات مقتضی را به‌عمل خواهد آورد که از ورود اشخاصی که حق ورود یا حق‌وجود در آن منطقه ندارند جلوگیری شود.

ماده ۴- مناطق بهداری و امنیت باید جامع شرایط زیر باشد:

الف- فقط قسمت مختصری از خاک تحت نظر دولتی که آن‌ها را ایجاد میکند باشد.

ب- ساکنین آن بالنسبه بامکان سکونت آن کم باشد.

ج- از هر‌گونه هدف نظامی و تأسیسات صنعتی یا اداری مهم دور باشد و در خود آن منطقه هم از این قبیل هدف‌ها و تأسیسات موجود نباشد.

د- در ناحیه‌ای واقع نباشد که بنا باحتمال کلی ممکن است برای جریان جنگ اهمیتی پیدا کند.

ماده ۵- مناطق بهداری و امنیت مشمول تعهدات ذیل خواهند بود:

الف- طرق ارتباط و وسائط نقلیه موجوده در آن‌ها برای حمل و نقل کارکنان و لوازم نظامی ولو به‌طور عبور مورد استفاده قرار نخواهند گرفت.

ب- در هیچ موردی دفاع نظامی از آن‌ها به‌عمل نخواهد آمد.

ماده ۶- مناطق بهداری و امنیت بوسیله نوارهای اریب قرمز روی زمینه سفید که در محیط منطقه و روی ابنیه نصب شود نشان داده خواهد شد.

مناطقی که منحصراً مخصوص زخم‌داران و بیماران است ممکن است به‌وسیله صلیب سرخ (‌هلال سرخ- شیر و خورشید سرخ) روی زمینه سفید‌نشان داده شود.

شبها نیز بوسیله روشنایی متناسبی نشان داده خواهد شد.

ماده ۷- هر دولتی در زمان صلح یا در بدو شروع مخاصمات صورت مناطق بهداری و امنیتی را که در خاک تحت نظر او دایر شده باطلاع دول متعاهد‌خواهد رسانید. بعلاوه هر منطقه جدید دیگری را هم که در حین جنگ دایر شود اطلاع خواهد داد.

به‌محض اینکه اطلاع فوق به دولت خصم واصل گردد منطقه مذکور رسمیت خواهد یافت.

مع‌هذا چنانچه دولت خصم معتقد باشد که یکی از شرایط این موافقت نامه علناً رعایت نشده می‌توانند از شناسایی منطقه خودداری و امتناع خود را به‌دولتی که منطقه مزبور تابع آنست ابلاغ کند و یا شناسایی خود را موکول بایجاد نظارت مذکور در ماده ۸ نماید.

ماده ۸- هر دولتی که یک یا چند منطقه بهداری و امنیت را در خاک دشمن خود به رسمیت شناخته باشد حق خواهد داشت از یک یا چند کمیسیون‌مخصوص تقاضا کند که رسیدگی نمایند که آیا مناطق مزبور مطابق شرایط و تعهدات مندرجه در این موافقت نامه هستند یا نه.

برای این منظور اعضای کمیسیون‌های مخصوص در هر موقع حق ورود آزاد به مناطق مختلفه خواهند داشت و حتی می‌توانند در مناطق مزبور به‌طور‌دائم اقامت نمایند هر‌گونه تسهیلات به آنان اعطا خواهد شد که وظیفه نظارت خود را اجرا نمایند.

ماده ۹- در صورتی‌که کمیسیون‌های مخصوص چیزی بر خلاف مقررات این موافقت نامه مشاهده نمایند فوراً موضوع را باطلاع دولت متبوع منطقه‌خواهند رسانید و حداکثر پنج روز ضرب‌الاجل برای رفع آن معین خواهند کرد و مراتب را به‌دولتی که منطقه مزبور را به رسمیت شناخته اطلاع خواهند‌داد.

چنانچه در پایان ضرب‌الاجل دولت متبوع منطقه باخطار واصله ترتیب اثر نداده باشد دولت خصم حق خواهد داشت اعلام نماید که دیگر نسبت به آن منطقه تعهدی به‌موجب این موافقت‌نامه ندارد.

ماده ۱۰- دولتی که یک یا چند منطقه بهداری و امنیت دایر ساخته و همچنین دولت‌های خصم که وجود مناطق مزبور به آن‌ها ابلاغ شده اشخاصی را که‌می‌توانند در کمیسیون‌های مخصوص مذکور در مواد ۸ و ۹ شرکت نمایند یا شخصاً معین خواهند کرد یا تعیین آن‌ها را بانتخاب دول حامی یا دول‌بی‌طرف دیگر محول خواهند نمود.

ماده ۱۱- مناطق بهداری و امنیت نباید در هیچ حالی مورد حمله قرار گیرد بلکه باید در هر حال توسط دولت‌های متخاصم حمایت و محترم شمرده‌شوند.

ماده ۱۲- در صورت اشغال اراضی که حاوی مناطق بهداری و امنیت باشند مناطق مزبور باید کماکان محترم شمرده شوند و به‌همان منظور مورد‌استفاده قرار گیرند.

مع‌هذا دولت اشغال‌کننده می‌تواند پس از تأمین سرنوشت اشخاصی که در آن مناطق جمع‌آوری شده بودند مورد استفاده مناطق مزبور را تغییر دهد.

ماده ۱۳- این موافقت‌نامه درباره نقاطی که دولت‌ها برای مقاصدی نظیر مقاصد مناطق بهداری و امنیت تخصیص دهند نیز اجرا خواهد شد.

پیوست شماره ۲ – ‌طرح آیین‌نامه کمک دسته‌جمعی به بازداشتیان کشوری

ماده ۱- کمیته‌های بازداشتیان مجاز خواهند بود مرسولات کمکی دسته‌جمعی را که در ابوابجمع خود دارند بکلیه بازداشتیانی که از نظر اداری وابسته ‌بمحل بازداشت کمیته‌اند و همچنین به بازداشتیانی که در بیمارستانها یا زندانها یا سایر مؤسسات تأدیبی اقامت داشته باشند تقسیم نمایند.

ماده ۲- تقسیم مرسولات کمک دسته‌جمعی طبق دستور اهداکنندگان و موافق طرحی که کمیته بازداشتیان تهیه میکند صورت خواهد گرفت ولی‌تقسیم کمکهای دارویی مرجحاً با موافقت سر پزشگان[پزشکان] انجام خواهد گردید و سر پزشگان[پزشکان] می‌توانند در بیمارستانها و آسایشگاهها تا حدودی که‌احتیاجات بیمارانشان ایجاب کند از دستور اهداکنندگان تجاوز نمایند. تقسیم آن در زمینه‌ای که بدین‌طریق تشریح شد به‌طور عادلانه صورت خواهد‌گرفت.

ماده ۳- اعضا کمیته‌های بازداشتیان برای رسیدگی کم و کیف کالاهای واصله و تهیه گزارش مبسوط آن جهت اهداکنندگان مجاز خواهند بود بایستگاهها و سایر محل‌های ورود مرسولات دسته‌جمعی که نزدیک محل بازداشت آنان باشد بروند.

ماده ۴- به کمیته‌های بازداشتیان تسهیلات لازم داده خواهد شد که رسیدگی و معلوم نمایند آیا تقسیم کمکهای دسته‌جمعی در کلیه تقسیمات فرعی و‌توابع محل بازداشت بر طبق دستورهای آنان صورت گرفته است یا نه.

ماده ۵- کمیته‌های بازداشتیان اجازه خواهند داشت نمونه‌ها یا پرسشنامه‌هایی در باب کمکهای دسته‌جمعی (‌تقسیم احتیاجات- مقادیر و غیره) جهت‌ارسال به اهداکنندگان پر کنند و یا از اعضا کمیته‌های بازداشتیان دسته‌های کار یا از سر پزشگان[سرپزشکان] و رؤسای آسایشگاهها و بیمارستانها بخواهند که‌نمونه‌ها و پرسشنامه‌های مزبور را پر کنند.

ماده ۶- کمیته‌های بازداشتیان به‌منظور تأمین توزیع کمکهای دسته‌جمعی به‌طور منظم بین بازداشتیان محل بازداشت خود و احیاناً به‌منظور‌احتیاجاتی که بمناسب ورود دسته‌های جدید بازداشتیان پیش آید اجازه خواهند داشت ذخائر کافی از کمکهای دسته‌جمعی تشکیل دهند و نگاهدارند.‌برای این منظور انبارهای مناسب باختیار آنان گذاشته خواهد شد. هر انباری دو قفل خواهد داشت که کلید یکی نزد کمیته بازداشتیان و کلید دیگری‌نزد فرمانده محل بازداشت خواهد بود.

ماده ۷- دول معظمه متعاهد و بالاخص دول بازداشت‌کننده تا حداکثر امکان و با رعایت قوانین مربوط به خواربار اهالی کلیه خریدهایی که به‌منظور‌تقسیم کمکهای دسته‌جمعی به بازداشتیان در خاک آن دولت‌ها بشود اجازه خواهند داد. همچنین انتقال وجه و سایر عملیات مالی و فنی و اداری را که‌برای خریدهای مزبور بشود تسهیل خواهند کرد.

ماده ۸- مقررات فوق با حق بازداشتیان بدریافت کمکهای دسته‌جمعی قبل از ورود بمحل بازداشت یا در حین انتقال منافات ندارد و همچنین‌منافات با این ندارد که نمایندگان دولت حامی با کمیته بین‌المللی صلیب سرخ یا هر سازمان نوع‌پروری که مأمور رساندن کمکهای مزبور شوند بتوانند با‌هر‌گونه وسائل دیگری که مقتضی بدانند در تأمین تقسیم آن بگیرندگان اقدام نمایند.

پیوست شماره ۳ – کارت بازداشت

به‌طور خوانا و با حروف نوشته شود- ۱- ملیت

وجه

۲- نام خانوادگی ۳- نام شخصی (با حروف درشت ) ۴ – نام پدر …………………………………………………………………………………………….  ۵- تاریخ تولد ۶ – محل تولد  ۷ – شغل  ۸ – آدرس قبل از بازداشت  ۹ – آدرس خانواده …………………………………………………………………………………………….

۱۰ – تاریخ بازداشت (یا) ازکجا آمده ( بیمارستان و غیره )  ۱۱ – وضع مزاجی

۱۲ – آدرس کنونی  ۱۳ – تاریخ ۱۴ – امضا

قسمتهای زائد حذف شود – چیزی بر این مطالب اضافه نشود – بتوضیحات ظهر مراجعه شود

ظهر

سرویس بازداشتیان کشوری- کارت پستال- پست مجانی

مهم  این کارت باید توسط هر بازداشتی به‌محض اینکه بازداشت شود یا هر دفعه که آدرس او بر اثر انتقال بمحل بازداشت دیگر یا به بیمارستان عوض شود پر گردد ،  این کارت از کارت مخصوصیکه بازداشتی مجاز است بخانواده خود بفرستد جداست.

آژانس مرکزی اطلاعات  راجع باشخاص مورد حمایت  کمیته بین المللی صلیب سرخ

( قطع کارت بازداشت : ۱۰× ۱۵ سانتی متر )

پیوست شماره ۳ ( دنباله سابق )

نامه

سرویس بازداشتیان کشوری

……………………………

پست مجانی

گیرنده…………………..

مقصد ( با حروف درشت )

استان یا شهرستان

کشور ( با حروف درشت )

فرستنده :

نام شخصی و خانوادگی

تاریخ و محل تولد

آدرس بازداشت

( قطع نامه ۲۹ ×۱۵ سانتی متر)

پیوست شماره ۳ ( دنباله سابق ) : کارت مکاتبه

وجه

سرویس بازداشتیان کشوری- پست مجانی  کارت پستال  گیرنده :  خیابان و شماره فرستنده :  مقصد (با حروف درشت نام و نام خانوادگی  شهرستان یا استان تاریخ و محل تولد  کشور با حروف درشت نشانی بازداشت

ظهر

تاریخ ………………………………………………………………………………………. ……………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………..  فقط روی خطوط نقطه چین و به‌طور خوانا نوشته شود

قطع کارت مکاتبه ۱۰ ×۱۵ سانتی متر )

تصمیمات ‌کنفرانس سیاسی ژنو ‌سال ۱۹۴۹

تصمیم اول

کنفرانس توصیه می‌نماید که در صورت بروز اختلاف در باب تفسیر یا اجرای قراردادهای حاضر چنانچه اختلاف مزبور را نتوان بطریق دیگری حل‌کرد دولت‌های معظم متعاهد ذیعلاقه سعی نمایند بین خود توافق کنند که اختلاف بدیوان بین‌المللی دادگستری ارجاع گردد.

تصمیم دوم

از آنجایی که در صورت وقوع جنگ بین‌المللی ممکن است احیاناً مواردی پیش آید که دولت حامی وجود نداشته باشد تا قراردادهای مربوط بحمایت ‌قربانیان جنگ تحت نظر آن دولت و یا معاضدت آن اجرا شود.

از آنجایی که در ماده ۱۰ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروهای مسلح در هنگام اردوکشی و ماده ۱۰‌قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا و ماده ۱۰ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت1949 راجع‌به‌معامله با اسیران جنگی و ماده ۹ قرارداد ژنو مورخ اوت ۱۹۴۹ راجع بحمایت افراد کشوری در زمان جنگ پیش‌بینی شده که دول‌معظم متعاهد می‌توانند در هر موقع بین خود توافق کنند که وظائفی که به‌موجب قراردادهای مذکور بعهده دولت حامی محول است به دستگاهی که‌جامع کلیه تضمینات بی‌طرفی و کارآمدی باشد محول گردد. ‌لذا کنفرانس توصیه می‌نماید که هر چه زودتر امکان ایجاد یکدستگاه بین‌المللی را که وظیفه‌دار باشد که در صورت فقد دولت حامی وظائف دولت‌حامی را در زمینه اجرای قراردادهای مربوط بقربانیان جنگ اجرا نماید تحت بررسی قرار دهند.

تصمیم سوم

از آنجایی که انعقاد موافقت‌نامه در حین جریان مخاصمات مشکل است.

از آنجایی که در ماده ۲۸ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی پیش‌بینی شده‌که دول داخل در جنگ در حین مخاصمات قراری بین خود برای تعویض کارکنان بازداشتی خواهند داد و ترتیبات آن‌را معلوم خواهند کرد.

از آنجایی که در ماده ۳۱ همان قرارداد پیش‌بینی شده که دول داخل در جنگ می‌توانند به‌محض شروع مخاصمات صدی چند کارکنانی را که به نسبت‌عده اسیران می‌توانند بازداشت کنند و همچنین طرز تقسیم آن‌ها را در بازداشتگاهها معین نمایند.

لذا کنفرانس از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تقاضا میکند مضمون یک موافقتنامه نمونه راجع به دو موضوع مذکور در ماده فوق تنظیم و برای تصویب‌بنظر دول معظم متعاهد برساند.

تصمیم چهارم

از آنجایی که ماده ۳۳ قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروها هنگام اردوکشی در خصوص اسناد هویتی که‌کارکنان بهداری باید با خود داشته باشند در جنگ دوم جهانی فقط بمیزان محدودی به‌موقع اجرا گذارده شده و بالنتیجه عده زیادی از کارکنان مذکور‌دچار زحمات شدیدی شده‌اند.

کنفرانس آرزومند است که دولت‌ها و جمعیت‌های ملی صلیب سرخ کلیه اقدامات لازم را در زمان صلح به‌عمل آورند که کارکنان بهداری دارای علائم و‌کارتهای هویت مذکور در ماده ۴۰ قرارداد جدید باشند.

تصمیم پنجم

از آنجایی که در استعمال علامت صلیب سرخ سوء استفاده بسیار شده.

کنفرانس آرزومند است دولت‌ها مراقبت دقیق به‌عمل آورند که صلیب سرخ و علائم حمایت مذکور در ماده ۳۸ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع‌به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی فقط در حدود قراردادهای ژنو مورد استعمال قرار گیرند تا اقتدار آن محفوظ و‌مفهوم عالیه آن برقرار ماند.

تصمیم ششم

از آنجایی که بررسی فنی وسائل مخابراتی بین کشتی‌های بیماربر از یکطرف و کشتی‌های جنگی و ناوهای هوایی نظامی از طرف دیگر به‌علت اینکه از‌حدود معینه این کنفرانس خارج بوده در این کنفرانس طرح نشده. ‌از آنجایی که این موضوع برای امنیت و تأثیر عمل کشتی‌های بیماربر حائز کمال اهمیت است.

لذا کنفرانس آرزومند است که دول معظمه متعاهد در آتیه نزدیکی بررسی در تشخیص فنی وسائل جدید مخابره بین کشتی‌های بیماربر از یکطرف و‌ناوهای جنگی و ناوهای هوایی نظامی از طرف دیگر و همچنین تهیه یک قانون بین‌المللی را که استعمال وسائل مزبور را به‌طور صریحی تحت انتظام‌در آورد بکمیسیونی از کارشناسان محول نمایند تا حداکثر حمایت و تأثیر عمل برای کشتی‌های بیماربر تأمین گردد.

تصمیم هفتم

چون کنفرانس مایل است که حداکثر حمایت ممکنه برای کشتی‌های بیماربر تأمین شود امیدوار است که کلیه دول معظمه متعاهدی که قرارداد ژنو مورخ12 اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا را امضا کرده‌اند کلیه اقدامات مفیده را به‌عمل آوردند تا‌کشتی‌های بیماربر هر موقع که ممکن باشد کلیه اطلاعات مربوط به محل و خط سیر و سرعت خود را در فواصل منظم و متعدد پخش نمایند.

تصمیم هشتم

کنفرانس علاقمند است که در مقابل عموم ملل تأیید نماید که:

چون کارهای کنفرانس منحصراً از منشأ اندیشه‌های نوع‌پرورانه الهام گرفته رجا واثق دارد که در آتیه دولت‌ها هرگز حاجت به اجرای قراردادهای ژنو‌راجع به حمایت قربانیان جنگ نداشته باشند چه که علاقه شدید کنفرانس برای این است که دولت‌ها از کوچک و بزرگ بتوانند همواره در کلیه اختلافات‌خود راه حل دوستانه‌ای از طریق همکاری و توافق بین‌المللی پیدا کنند تا صلح و صفا به‌طور قطع در جهان حکمفرما گردد.

تصمیم نهم

از آنجایی که در ماده ۷۱ قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت راجع به معامله با اسیران جنگی پیش‌بینی شده که اسیران جنگی که در مدت مدیدی از خانواده خود‌بی‌خبر مانده و یا آن‌که دریافت و ارسال خبر از طریق عادی برای آنان غیر مقدور باشد و همچنین اسیران جنگی که از کسان خود بمسافات بعیده دور‌افتاده‌اند اجازه خواهند داشت که تلگرافات مخابره کنند و هزینه تلگراف مزبور به بدهکار حساب آنان نزد دولت بازداشت‌کننده منظور گردد یا با پولی که‌موجود دارند پرداخت شود و در موارد فوری نیز اسیران جنگی از این ترتیب برخوردار باشند.

از آنجاییکه تقلیل برای تلگراف مزبور که گاهی بسیار گزاف است مستلزم آنستکه قبلاً طبقه‌بندی پیامها یا تهیه یک سلسله پیامهای نمونه راجع بسلامت مزاج اسیر و سلامت خانواده او و اطلاعات مربوط بامور مالی و تحصیلی و غیره پیش‌بینی شود و این نوع پیامها را ممکن است تنظیم و رمز‌کرد تا برای اسیران جنگی که در کیفیات مذکور در بند اول این تصمیم گرفتارند بکار آید.

لذا کنفرانس از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ دعوت می‌نماید که یک سلسله پیام‌های نمونه که جامع شرایط مطلوبه مزبور باشد تنظیم و برای تصویب‌بنظر دول معظمه متعاهد رساند.

تصمیم دهم

کنفرانس متعهد است که شرایط شناسایی یک دولت داخل در جنگ به‌عنوان متخاصم توسط دولت‌های خارج از جنگ مشمول حقوق بین‌المللی‌عمومی است و به‌وسیله قراردادهای ژنو تغییر نیافته است.

تصمیم یازدهم

از آنجایی که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ به‌موجب قراردادهای ژنو مکلف گردیده که مهیا باشد تا در هر زمان و در هر احوال بانجام وظائف ‌نوع‌پرورانه که قراردادهای مزبور بر عهده او محول ساخته‌اند قیام نماید. ‌لذا کنفرانس تصدیق می‌نماید که لازم است کمک مالی منظمی برای کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تأمین گردد.

سند نهایی ‌کنفرانس سیاسی ژنو ‌سال ۱۹۴۹ ‌که به‌منظور تجدید نظر در قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی وهمچنین‌قرارداد لایحه مورخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع بانطباق اصول قرارداد ژنو سال ۱۹۰۶ بجنگ دریایی و قرارداد مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ منعقد در ژنو راجع ‌به‌معامله با اسیران جنگی و به‌منظور تهیه قراردادی راجع بحمایت افراد کشوری در زمان جنگ دعوت شده است.

کنفرانسی که توسط شورای متحده سویس به‌منظور تجدید نظر در قرارداد ژنو مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران‌نیروهای مسلح هنگام اردوکشی و همچنین قرارداد لایحه مورخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ راجع به انطباق اصول قرارداد ژنو سال ۱۹۰۶ بجنگ دریایی و قرارداد‌مورخ ۲۷ ژوییه ۱۹۲۹ منعقد در ژنو راجع به معامله با اسیران جنگی و تنظیم‌ قراردادی راجع به حمایت افراد کشوری در زمان جنگ دعوت شده از تاریخ ۱۲ آوریل تا ۱۲ اوت ۱۹۴۹ بر اساس چهار طرح قراردادی که توسط‌هفدهمین کنفرانس بین‌المللی صلیب سرخ منعقد در استکهلم تنظیم و تصویب گردیده تبادل نظر نمود.

کنفرانس متن قراردادهای مشروحه ذیل را معین نمود:

۱- قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی.

۲- قرارداد ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخم‌داران و بیماران و غریقان نیروهای مسلح در دریا.

۳- قرارداد ژنو راجع به معامله با اسیران جنگی

۴- قرارداد ژنو راجع به حمایت افراد کشوری هنگام جنگ.

قراردادهای مذکور که متن آن‌ها بفرانسه و انگلیسی تنظیم شده پیوست این سند می‌باشد و ترجمه رسمی آن‌ها به زبانهای اسپانیولی و روسی به توسط ‌شورای متحده سویس تهیه خواهد گردید.

از این گذشته کنفرانس یازده تصمیم اتخاذ نموده که آن نیز ضمیمه این سند است

بنابر مراتب فوق امضاکنندگان ذیل که از طرف دولت‌های متبوعه خود‌رسماً مجاز می‌باشند این سند نهایی را #امضا کردند.

در ژنو بتاریخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ بفرانسه و انگلیسی تحریر شد. نسخه اصل و اسناد پیوست آن ببایگانی دولت متحده سویس تسلیم خواهد گردید.

از طرف افغانستان- از طرف جمهوری ملی آلبانی

از طرف آرژانتین- از طرف استرالیا

از طرف اطریش-ازطرف بلژیک

از طرف جمهوری سوسیالیستی شوروی

بیلوروسی- از طرف جمهوری اتحاد بیرمانی

از طرف بولیوی- از طرف برزیل

از طرف جمهوری ملی بلغارستان- از طرف کانادا

از طرف شیلی- از طرف چین

از طرف کلمبی- از طرف کستاریکا

از طرف کوبا- از طرف دانمارک

از طرف مصر- از طرف سالوادر

از طرف اکواتر- از طرف اسپانی

از طرف ایالات متحده آمریکا- از طرف حبشه

از طرف فنلاند- از طرف فرانسه

از طرف یونان- از طرف گواتمالا

از طرف مجارستان- از طرف هندوستان

از طرف ایران- از طرف جمهوری ایرلند

از طرف اسراییل- از طرف ایطالیا

از طرف لبنان- از طرف لیختنشتین

از طرف لوکزامبورگ- از طرف مکزیک

از طرف شاهزاده‌نشین مناکو- از طرف نیکاراگوا

از طرف نروژ- از طرف زلاند جدید

از طرف پاکستان- از طرف هلند

از طرف پرو- از طرف لهستان

از طرف پرتقال- از طرف جمهوری دومنیکن

از طرف جمهوری ملی رومانی- از طرف دولت متحده بریطانیای کبیر و ایرلند شمالی

از طرف جمهوری سن‌مارن- از طرف پاپ اعظم

از طرف سوئد- از طرف سویس

از طرف سوریه- از طرف چکوسلواکی

از طرف تایلند- از طرف ترکیه

از طرف جمهوری سیاسی شوروی اوکراین- از طرف جماهیر سوسیالیستی شوروی

از طرف اوروگوئه- از طرف ونزوئلا

از طرف یوگسلاوی

#متن قراردادهای فوق پیوست قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو بوده و صحیح است.

نایب رییس مجلس شورای ملی- امان‌الله اردلان