ماده ۲۱ مکرر قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو

دولت بازداشت‌کننده می‌تواند اسیران جنگی را بازداشت کند و می‌تواند به آن‌ها قدغن کند که از حدود معینی از بازداشتگاه خود دورتر نروند و‌یا در صورتی‌که بازداشتگاه محصور باشد از حصار آن عبور نکنند. سوای مقررات این قرارداد راجع بمجازاتهای جزایی و انتظامی نمی‌توان اسیران‌مزبور را زندانی کرد یا تحت نظر قرار داد مگر آن‌که این اقدام برای حفظ سلامتی آن‌ها ضرورت داشته باشد. و در هر حال این وضع نباید بیش از طول‌ مدت موجود موجباتی که آن وضع را ایجاب کرده طول بکشد.

اسیران جنگی را می‌توان بعضاً یا تماماً بقید قول یا تعهد در صورتی‌که قوانین کشور متبوعه آنان اجازه دهد آزاد ساخت.

این اقدام خصوصاً در مواردیکه در بهبود وضع مزاجی آنان دخیل باشد به‌عمل خواهد آمد ولی هیچ اسیری را نمی‌توان مجبور کرد بقید قول یا تعهد قبول آزادی نماید.

هر دولت متخاصم به‌محض شروع مخاصمات قوانین و مقرراتی را که به‌موجب آن اتباع وی می‌توانند بقید قول یا تعهد قبول آزادی نمایند به دولت‌طرف خود ابلاغ خواهد کرد. اسیرانی که به‌موجب این قوانین و مقررات بقید قول یا تعهد آزاد می‌شوند مکلفند بقید شرافت شخصی خویش ‌تعهداتی را که چه در قبال دولت متبوع خود و چه در قبال دولت بازداشت ‌کننده تقبل کرده‌اند کاملاً ایفا نمایند. در این قبیل موارد دولت متبوع آن‌ها نباید‌از آنان هیچ خدمتی را که بر خلاف قول یا تعهد آنان باشد بخواهد یا قبول کند.