ماده ۴۵ مکرر قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو

اشخاص مورد حمایت را نمی‌توان به‌دولتی که عضو این قرارداد نباشد منتقل ساخت. ‌این وضع مانع اعاده اشخاص مورد حمایت بمیهن خود یا مانع بازگشت آن‌ها به کشور اقامتگاه خود پس از ختم جنگ نخواهد بود.

دولت بازداشت‌کننده نمی‌تواند اشخاص مورد حمایت را به‌یک دولت عضو قرارداد انتقال دهد مگر پس از آن‌که اطمینان حاصل کند که دولت مزبور‌قادر و مایل باجرای این قرارداد می‌باشد. وقتیکه اشخاص مورد حمایت بدین‌طریق انتقال یافتند مسئولیت اجرای این قرارداد در تمام مدتیکه ‌اشخاص مذکور به آن دولت سپرده‌اند برعهده آن دولت خواهد بود. مع‌هذا در صورتی‌که دولت مزبور مقررات این قرارداد را در هر مورد مهم اجرا ننماید ‌دولتی که اشخاص مورد حمایت را منتقل ساخته باید پس از وصول اخطار دولت حامی اقدامات مؤثری برای اصلاح وضع به‌عمل آورد یا اعاده‌ اشخاص مورد حمایت را تقاضا کند. این تقاضا باید ایجاب شود. ‌شخص مورد حمایت را در هیچ موردی نباید به کشوری انتقال داد که در آنجا بیم از آن داشته باشد که به‌علت افکار سیاسی یا عقیده مذهبی خود مورد‌آزار قرار گیرد.

مقررات این ماده مانع از آن نخواهد بود که اشخاص مورد حمایتی که متهم به جنایات مربوط بحقوق عمومی شده باشند به‌موجب عهدنامه‌های نفی‌بلد که قبل از شروع مخاصمات منعقد شده باشد نفی بلد شوند.