ماده ۹ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون تنوع زیستی
معتبر
حفاظت بیرونی
هر یک از کشورهای عضو، تا حد امکان و به گونهای مناسب و در درجه اول به منظور تکمیل اقدامات مربوط به حفاظت درونی باید:
الف- اقداماتی را برای حفاظت بیرونی از اجزای تشکیل دهند تنوع زیستی، ترجیحا در کشور مبدا آن اجزاء انجام دهد،
ب- تسهیلاتی را برای حفاظت بیرونی، و انجام تحقیقات پیرامون گیاهان، حیوانات و موجودات ذرهبینی ، ترجیحا در کشور مبدأ منابع ژنتیکی فراهم آورده و حفظ نماید،
پ- اقداماتی را برای بهبود و احیای گونههای در معرض خطر انجام دهد و تلاش کند تا آنان به زیستگاههای طبیعی خویش تحت هر شرایط مناسب بازآورده شوند،
ت- گرداوری منابع زیستی از زیستگاههای طبیعیشان را به منظور اهداف حفاظت بیرونی تنظیم و اداره کند، به گونهای که اکوسیستمها و جمعیتهای درونی گونههای طبیعی را به خطر نیاندازد، به استثنای مواردی که برابر بند (پ) بالا، اقدامات ویژه و موقت بیرونی ضروری باشند،
ث- جهت تأمین منابع مالی و سایر اقدامات حمایتی برای حفاظت بیرونی مندرج در بندهای (الف) و (ت)، همچنین برای ایجاد و حفظ تسهیلات مربوط به حفاظت بیرونی در کشورهای در حال توسعه همکاری نماید.
هر یک از کشورهای عضو، تا حد امکان و به گونهای مناسب و در درجه اول به منظور تکمیل اقدامات مربوط به حفاظت درونی باید:
الف- اقداماتی را برای حفاظت بیرونی از اجزای تشکیل دهند تنوع زیستی، ترجیحا در کشور مبدا آن اجزاء انجام دهد،
ب- تسهیلاتی را برای حفاظت بیرونی، و انجام تحقیقات پیرامون گیاهان، حیوانات و موجودات ذرهبینی ، ترجیحا در کشور مبدأ منابع ژنتیکی فراهم آورده و حفظ نماید،
پ- اقداماتی را برای بهبود و احیای گونههای در معرض خطر انجام دهد و تلاش کند تا آنان به زیستگاههای طبیعی خویش تحت هر شرایط مناسب بازآورده شوند،
ت- گرداوری منابع زیستی از زیستگاههای طبیعیشان را به منظور اهداف حفاظت بیرونی تنظیم و اداره کند، به گونهای که اکوسیستمها و جمعیتهای درونی گونههای طبیعی را به خطر نیاندازد، به استثنای مواردی که برابر بند (پ) بالا، اقدامات ویژه و موقت بیرونی ضروری باشند،
ث- جهت تأمین منابع مالی و سایر اقدامات حمایتی برای حفاظت بیرونی مندرج در بندهای (الف) و (ت)، همچنین برای ایجاد و حفظ تسهیلات مربوط به حفاظت بیرونی در کشورهای در حال توسعه همکاری نماید.