ماده ۱۵ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون تنوع زیستی
معتبر
دسترسی به منابع ژنتیکی
۱– با عنایت به حق حاکمیت دولتها بر منابع طبیعی خود، اختیار تصمیمگیری در مورد دسترسی به منابع ژنتیکی با دولتهای ملی بوده و تابع قوانین داخلی میباشد.
۲– هر یک از اعضاء باید تلاش کند تا شرایطی را ایجاد نماید که دسترسی به منابع ژنتیکی را برای استفاده سایر کشورهای عضو به گونهای که از لحاظ محیط زیست مناسب باشد، تسهیل کرده و هیچ محدودیتی را که خلاف اهداف این کنوانسیون باشد وضع نکند.
۳– در این کنوانسیون، منابع ژنتیکی فراهم شده توسط یک کشور عضو، حسب این ماده و مواد (۱۶) و (۱۹)، صرفا منابعی هستند که توسط کشورهایی تأمین شده باشند که مبدأ آن منابع بوده و یا برابر مفاد این کنوانسیون به آنها دسترسی پیدا کرده باشند.
۴– دسترسی به منابع ژنتیکی، در صورت اعطاء باید بر اساس شرایط مورد توافق دو طرف صورت گرفته و تابع شروط این ماده باشد.
۵– دسترسی به منابع ژنتیکی باید به موجب اطلاع و توافق پیشین کشور عضو تأمینکننده آن منابع باشد، مگر اینکه آن کشور عضو طریق دیگری را تعیین کرده باشد.
۶– هر یک از کشورهای عضو باید برای انجام پژوهشهای علمی بر پایه منابع ژنتیکی تهیه شده توسط سایر کشورهای عضو، با مشارکت کامل آن کشورها و در صورت امکان در آن کشورها تلاش کند.
۷– هر یک از کشورهای عضو باید حسب مورد اقدامات تقنینی، اجرایی و یا سیاستگذاری را برابر مواد (۱۶) و (۱۹) و در صورت لزوم از طریق ترتیبات مالی تعیین شده در مواد (۲۰) و (۲۱) با این هدف که در بهرهبرداری از نتایج پژوهش و توسعه و مزایای حاصل از کاربرد تجاری و سایر استفادههای منابع ژنتیکی با کشورهای تأمین کننده آن منابع به طور برابر و عادلانه سهیم شوند انجام دهد. چنین مشارکتی باید بر اساس توافق دو طرف صورت گیرد.
۱– با عنایت به حق حاکمیت دولتها بر منابع طبیعی خود، اختیار تصمیمگیری در مورد دسترسی به منابع ژنتیکی با دولتهای ملی بوده و تابع قوانین داخلی میباشد.
۲– هر یک از اعضاء باید تلاش کند تا شرایطی را ایجاد نماید که دسترسی به منابع ژنتیکی را برای استفاده سایر کشورهای عضو به گونهای که از لحاظ محیط زیست مناسب باشد، تسهیل کرده و هیچ محدودیتی را که خلاف اهداف این کنوانسیون باشد وضع نکند.
۳– در این کنوانسیون، منابع ژنتیکی فراهم شده توسط یک کشور عضو، حسب این ماده و مواد (۱۶) و (۱۹)، صرفا منابعی هستند که توسط کشورهایی تأمین شده باشند که مبدأ آن منابع بوده و یا برابر مفاد این کنوانسیون به آنها دسترسی پیدا کرده باشند.
۴– دسترسی به منابع ژنتیکی، در صورت اعطاء باید بر اساس شرایط مورد توافق دو طرف صورت گرفته و تابع شروط این ماده باشد.
۵– دسترسی به منابع ژنتیکی باید به موجب اطلاع و توافق پیشین کشور عضو تأمینکننده آن منابع باشد، مگر اینکه آن کشور عضو طریق دیگری را تعیین کرده باشد.
۶– هر یک از کشورهای عضو باید برای انجام پژوهشهای علمی بر پایه منابع ژنتیکی تهیه شده توسط سایر کشورهای عضو، با مشارکت کامل آن کشورها و در صورت امکان در آن کشورها تلاش کند.
۷– هر یک از کشورهای عضو باید حسب مورد اقدامات تقنینی، اجرایی و یا سیاستگذاری را برابر مواد (۱۶) و (۱۹) و در صورت لزوم از طریق ترتیبات مالی تعیین شده در مواد (۲۰) و (۲۱) با این هدف که در بهرهبرداری از نتایج پژوهش و توسعه و مزایای حاصل از کاربرد تجاری و سایر استفادههای منابع ژنتیکی با کشورهای تأمین کننده آن منابع به طور برابر و عادلانه سهیم شوند انجام دهد. چنین مشارکتی باید بر اساس توافق دو طرف صورت گیرد.