ماده ۱۴ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون تنوع زیستی
معتبر
ارزیابی تأثیرات و کاهش اثرات زیانبار
۱– هر یک از کشورهای عضو در حد امکان و به گونه مناسب، باید:
الف- روشهای مناسب در زمینه لزوم ارزیابی اثرات محیط زیستی پروژههای خود را که ممکن است اثرات زیانبار قابل توجهی بر تنوع زیستی داشتهباشند با هدف اجتناب از ایجاد چنان تأثیراتی در پیش گرفته و مشارکت مردمی را آن گونه که باید در این روشها در نظر بگیرد.
ب- اقدامات لازمی را انجام دهد تا تضمین نماید که پیامدهای محیط زیستی آن دسته از برنامهها و سیاستهای آن که اثرات زیانباری بر تنوع زیستیدارند، مد نظر قرار میگیرند،
پ- در زمینه فعالیتهای تحت صلاحیت یا کنترل خود که احتمالا اثرات زیانبار قابل ملاحظهای بر تنوع زیستی سایر کشورها یا مناطق ماهواری قلمرو داخلی آن دارند بر اساس رفتار متقابل، با عقد قراردادهای دو جانبه، منطقهای یا چند جانبه مناسب، ارایه و تبادل اطلاعات و مشاوره را تشویق کند،
ت- در صورت بروز خطر یا خسارت آنی یا کشنده برای تنوع زیستی در منطقه تحت صلاحیت یا کنترل سایر دولتها یا مناطق خارج از محدوده صلاحیت ملی خود فوری دولتهایی را که بطور بالقوه در معرض خطر قرار میگیرند، آگاه کرده و اقدامات لازم برای جلوگیری یا کاهش خطرات و خسارت یاد شده را آغاز کند،
ث- ترتیبات ملی برای عکسالعملهای فوری در قبال اقدامات یا وقایعی را که به علل طبیعی یا غیر آن حادث شده و مبین خطر مهلک و آنی برای تنوع زیستی باشند، ارتقاء داده و همکاری بینالمللی برای تکمیل تلاشهای ملی یاد شده را که مورد موافقت دولتها یا سازمانهای وحدت اقتصادیمنطقه ذیربط باشد، برای ایجاد طرحهای مشترک احتیاطی ترغیب نماید.
۲– کنفرانس اعضاء باید بر اساس مطالعاتی که صورت میگیرد، مساله پذیرش خسارات و جبران از جمله احیاء و پرداخت غرامت برای خسارات واردشده به تنوع زیستی را، به جز مواردی که پذیرش خسارت به طور کامل مسئله داخلی است، بررسی کند.
۱– هر یک از کشورهای عضو در حد امکان و به گونه مناسب، باید:
الف- روشهای مناسب در زمینه لزوم ارزیابی اثرات محیط زیستی پروژههای خود را که ممکن است اثرات زیانبار قابل توجهی بر تنوع زیستی داشتهباشند با هدف اجتناب از ایجاد چنان تأثیراتی در پیش گرفته و مشارکت مردمی را آن گونه که باید در این روشها در نظر بگیرد.
ب- اقدامات لازمی را انجام دهد تا تضمین نماید که پیامدهای محیط زیستی آن دسته از برنامهها و سیاستهای آن که اثرات زیانباری بر تنوع زیستیدارند، مد نظر قرار میگیرند،
پ- در زمینه فعالیتهای تحت صلاحیت یا کنترل خود که احتمالا اثرات زیانبار قابل ملاحظهای بر تنوع زیستی سایر کشورها یا مناطق ماهواری قلمرو داخلی آن دارند بر اساس رفتار متقابل، با عقد قراردادهای دو جانبه، منطقهای یا چند جانبه مناسب، ارایه و تبادل اطلاعات و مشاوره را تشویق کند،
ت- در صورت بروز خطر یا خسارت آنی یا کشنده برای تنوع زیستی در منطقه تحت صلاحیت یا کنترل سایر دولتها یا مناطق خارج از محدوده صلاحیت ملی خود فوری دولتهایی را که بطور بالقوه در معرض خطر قرار میگیرند، آگاه کرده و اقدامات لازم برای جلوگیری یا کاهش خطرات و خسارت یاد شده را آغاز کند،
ث- ترتیبات ملی برای عکسالعملهای فوری در قبال اقدامات یا وقایعی را که به علل طبیعی یا غیر آن حادث شده و مبین خطر مهلک و آنی برای تنوع زیستی باشند، ارتقاء داده و همکاری بینالمللی برای تکمیل تلاشهای ملی یاد شده را که مورد موافقت دولتها یا سازمانهای وحدت اقتصادیمنطقه ذیربط باشد، برای ایجاد طرحهای مشترک احتیاطی ترغیب نماید.
۲– کنفرانس اعضاء باید بر اساس مطالعاتی که صورت میگیرد، مساله پذیرش خسارات و جبران از جمله احیاء و پرداخت غرامت برای خسارات واردشده به تنوع زیستی را، به جز مواردی که پذیرش خسارت به طور کامل مسئله داخلی است، بررسی کند.