ماده ۲۳ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون تنوع زیستی
معتبر
کنفرانس اعضاء
۱– بدین وسیله کنفرانس اعضاء تأسیس میشود. نخستین اجلاس کنفرانس اعضاء باید توسط مدیر اجرایی «برنامه محیط زیست سازمان ملل متحده» ظرف کمتر از یک سال پس از لازمالاجرا شدن این کنوانسیون تشکیل شود. سپس، جلسات عادی کنفرانس اعضاء باید در فواصل منظمی که توسط نخستین اجلاس کنفرانس تعیین میشود، برگزار شود.
۲– جلسات فوقالعاده کنفرانس اعضاء باید در مواقعی که توسط کنفرانس ضروری تشخیص داده میشود و یا بنا به درخواست کتبی هر یک از کشورها تشکیل شود. به شرطی که طی شش ماه پس از ارسال درخواست توسط دبیرخانه به اعضاء، حداقل یک سوم کشورهای عضو از آن پشتیبانی کنند.
۳– کنفرانس اعضاء باید به اتفاق آرا مقررات این کنفرانس و هر هیأت فرعی دیگری که توسط آن ایجاد میشود و مقررات مالی حاکم بر بودجه دبیرخانه را معین نماید. در هر یک از جلسات عادی، باید بودجهای برای دوره مالی تا جلسه عادی بعد تصویب شود.
۴– کنفرانس اعضاء باید اجرای این کنوانسیون را تحت بررسی داشته، و بدین منظور باید.
الف- شکل و زمانبندی تهیه و تسلیم اطلاعاتی که باید برابر ماده (۲۶) تسلیم شود را معین نموده و آن اطلاعات و نیز گزارشهایی را که هر هیأت فرعی ارایه میکند، مورد توجه قرار دهد.
ب- رهنمودهای علمی، فنی و تکنولوژیکی در مورد تنوع زیستی را که برابر ماده (۲۵) تهیه میشود، بررسی کند.
پ- برابر ماده (۲۸) پروتکلها را حسب لزوم بررسی و تصویب کند.
ت- برابر مواد (۲۹) و (۳۰). این کنوانسیون و پیوستهای آن را در صورت لزوم بررسی و تصویب کند.
ث- اصلاحیههای پروتکلها و نیز هر پیوست مربوط را مورد بررسی قرار دهد و در صورت تأیید، تصویب آنها را به طرفهای مورد نظر پروتکل توصیه نماید.
ج- برابر ماده (۳۰) در صورت لزوم، الحاق پیوستهای دیگر به کنوانسیون را بررسی و آنها را تصویب کند.
چ- هیأتهای فرعی را برای ارایه مشاوره علمی و فنی، چنان که برای اجرای این کنوانسیون ضروری تشخیص داده شوند، ایجاد کند.
ح- با نهادهای اجرایی کنوانسیونهای مربوط به موضوعات تحت پوشش این کنوانسیون با هدف برقراری همکاری مناسب با ایشان از طریق دبیرخانه تماس برقرار کند.
خ- هر اقدام دیگری را که در پرتو تجارب حاصل از عملیات خویش، برای نیل به اهداف این کنوانسیون ضروری تشخیص دهد، مورد بررسی قرار داده و به مورد اجرا درآورد.
۵-سازمان ملل متحد، سازمانهای تخصصی آن و آژانس بینالمللی انرژی اتمی و نیز هر کشوری که عضو این کنوانسیون نباشد، میتوانند به عنوان ناظر در جلسات کنفرانس کشورهای عضو شرکت کنند. هر نهاد یا سازمان دیگر اعم از دولتی و غیردولتی، که در حوزههای مربوط به حفاظت و استفاده پایدار از تنوع زیستی دارای صلاحیت باشد، و خواست خود را برای شرکت در جلسه کنفرانس کشورهای عضو به عنوان ناظر به اطلاع دبیرخانه رسانده باشد، میتواند پذیرفته شود، مگر اینکه حداقل یک سوم کشورهای عضو با این امر مخالفت کنند. پذیرش و مشارکت ناظران باید تابع مقررات و روشهای مصوب کنفرانس کشورهای عضو باشد.
۱– بدین وسیله کنفرانس اعضاء تأسیس میشود. نخستین اجلاس کنفرانس اعضاء باید توسط مدیر اجرایی «برنامه محیط زیست سازمان ملل متحده» ظرف کمتر از یک سال پس از لازمالاجرا شدن این کنوانسیون تشکیل شود. سپس، جلسات عادی کنفرانس اعضاء باید در فواصل منظمی که توسط نخستین اجلاس کنفرانس تعیین میشود، برگزار شود.
۲– جلسات فوقالعاده کنفرانس اعضاء باید در مواقعی که توسط کنفرانس ضروری تشخیص داده میشود و یا بنا به درخواست کتبی هر یک از کشورها تشکیل شود. به شرطی که طی شش ماه پس از ارسال درخواست توسط دبیرخانه به اعضاء، حداقل یک سوم کشورهای عضو از آن پشتیبانی کنند.
۳– کنفرانس اعضاء باید به اتفاق آرا مقررات این کنفرانس و هر هیأت فرعی دیگری که توسط آن ایجاد میشود و مقررات مالی حاکم بر بودجه دبیرخانه را معین نماید. در هر یک از جلسات عادی، باید بودجهای برای دوره مالی تا جلسه عادی بعد تصویب شود.
۴– کنفرانس اعضاء باید اجرای این کنوانسیون را تحت بررسی داشته، و بدین منظور باید.
الف- شکل و زمانبندی تهیه و تسلیم اطلاعاتی که باید برابر ماده (۲۶) تسلیم شود را معین نموده و آن اطلاعات و نیز گزارشهایی را که هر هیأت فرعی ارایه میکند، مورد توجه قرار دهد.
ب- رهنمودهای علمی، فنی و تکنولوژیکی در مورد تنوع زیستی را که برابر ماده (۲۵) تهیه میشود، بررسی کند.
پ- برابر ماده (۲۸) پروتکلها را حسب لزوم بررسی و تصویب کند.
ت- برابر مواد (۲۹) و (۳۰). این کنوانسیون و پیوستهای آن را در صورت لزوم بررسی و تصویب کند.
ث- اصلاحیههای پروتکلها و نیز هر پیوست مربوط را مورد بررسی قرار دهد و در صورت تأیید، تصویب آنها را به طرفهای مورد نظر پروتکل توصیه نماید.
ج- برابر ماده (۳۰) در صورت لزوم، الحاق پیوستهای دیگر به کنوانسیون را بررسی و آنها را تصویب کند.
چ- هیأتهای فرعی را برای ارایه مشاوره علمی و فنی، چنان که برای اجرای این کنوانسیون ضروری تشخیص داده شوند، ایجاد کند.
ح- با نهادهای اجرایی کنوانسیونهای مربوط به موضوعات تحت پوشش این کنوانسیون با هدف برقراری همکاری مناسب با ایشان از طریق دبیرخانه تماس برقرار کند.
خ- هر اقدام دیگری را که در پرتو تجارب حاصل از عملیات خویش، برای نیل به اهداف این کنوانسیون ضروری تشخیص دهد، مورد بررسی قرار داده و به مورد اجرا درآورد.
۵-سازمان ملل متحد، سازمانهای تخصصی آن و آژانس بینالمللی انرژی اتمی و نیز هر کشوری که عضو این کنوانسیون نباشد، میتوانند به عنوان ناظر در جلسات کنفرانس کشورهای عضو شرکت کنند. هر نهاد یا سازمان دیگر اعم از دولتی و غیردولتی، که در حوزههای مربوط به حفاظت و استفاده پایدار از تنوع زیستی دارای صلاحیت باشد، و خواست خود را برای شرکت در جلسه کنفرانس کشورهای عضو به عنوان ناظر به اطلاع دبیرخانه رسانده باشد، میتواند پذیرفته شود، مگر اینکه حداقل یک سوم کشورهای عضو با این امر مخالفت کنند. پذیرش و مشارکت ناظران باید تابع مقررات و روشهای مصوب کنفرانس کشورهای عضو باشد.