ماده ۱۹ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون تنوع زیستی
معتبر
استفاده از بیوتکنولوژی و توزیع مزایای آن
۱– هر یک از کشورهای عضو باید به گونهای مناسب اقدامات تقنینی، اجرایی یا سیاستگذاری را برای تأمین مشارکت موثر در فعالیتهای پژوهشی مربوط به بیوتکنولوژی توسط آن دسته از کشورهای عضو، به ویژه کشورهای در حال توسعه که تأمینکننده منابع ژنتیکی برای این پژوهشها هستند، ودر صورت امکان در خود آن کشورها، مبذول دارند.
۲– هر یک از کشورهای عضو باید کلیه اقدامات عملی را برای تشویق و پیشبرد دستیابی برابر و عادلانه کشورهای عضو، به ویژه کشورهای در حالتوسعه، به نتایج و مزایای حاصل از بیوتکنولوژیهای مبتنی بر منابع ژنتیکی که توسط کشورهای عضو فراهم شده باشد، مبذول نمایند. این دستیابی باید بر اساس شرایط مورد توافق دو طرف صورت پذیرد.
۳– کشورهای عضو باید نیاز به پروتکل و شکل آن را مورد بررسی قرار دهند که اقدامات و روشهای مناسب انتقال و کاربرد و بهرهبرداری سالم و ایمن هر گونه ارگانیسم زنده تغییر شکل یافتهای که ناشی از بیوتکنولوژی بوده و احتمالا اثر نامطلوبی بر حفاظت و استفاده پایدار از تنوع زیستی داشته باشد،به ویژه توافقهای مقدماتی مبتنی بر اطلاعات را مشخص نماید.
۴– هر یک از کشورهای عضو به طور مستقیم یا با الزام هر شخص حقیقی یا حقوقی تحت صلاحیت خود که ارگانیسمهای مورد اشاره در بند (۳) بالارا ارایه میکند باید هر گونه اطلاعات موجود درباره استفاده از آن ارگانیسمها و مقررات ایمنی لازم برای کاربرد آنها توسط کشورهای عضو را ارایه کند و نیز هر گونه اطلاعات موجود درباره اثرات مضر بالقوهای را که ارگانیسمهای ویژهای میتواند در رابطه با کشور عضو واردکننده آن ارگانیسمهای داشته باشند، ارایه نماید.
۱– هر یک از کشورهای عضو باید به گونهای مناسب اقدامات تقنینی، اجرایی یا سیاستگذاری را برای تأمین مشارکت موثر در فعالیتهای پژوهشی مربوط به بیوتکنولوژی توسط آن دسته از کشورهای عضو، به ویژه کشورهای در حال توسعه که تأمینکننده منابع ژنتیکی برای این پژوهشها هستند، ودر صورت امکان در خود آن کشورها، مبذول دارند.
۲– هر یک از کشورهای عضو باید کلیه اقدامات عملی را برای تشویق و پیشبرد دستیابی برابر و عادلانه کشورهای عضو، به ویژه کشورهای در حالتوسعه، به نتایج و مزایای حاصل از بیوتکنولوژیهای مبتنی بر منابع ژنتیکی که توسط کشورهای عضو فراهم شده باشد، مبذول نمایند. این دستیابی باید بر اساس شرایط مورد توافق دو طرف صورت پذیرد.
۳– کشورهای عضو باید نیاز به پروتکل و شکل آن را مورد بررسی قرار دهند که اقدامات و روشهای مناسب انتقال و کاربرد و بهرهبرداری سالم و ایمن هر گونه ارگانیسم زنده تغییر شکل یافتهای که ناشی از بیوتکنولوژی بوده و احتمالا اثر نامطلوبی بر حفاظت و استفاده پایدار از تنوع زیستی داشته باشد،به ویژه توافقهای مقدماتی مبتنی بر اطلاعات را مشخص نماید.
۴– هر یک از کشورهای عضو به طور مستقیم یا با الزام هر شخص حقیقی یا حقوقی تحت صلاحیت خود که ارگانیسمهای مورد اشاره در بند (۳) بالارا ارایه میکند باید هر گونه اطلاعات موجود درباره استفاده از آن ارگانیسمها و مقررات ایمنی لازم برای کاربرد آنها توسط کشورهای عضو را ارایه کند و نیز هر گونه اطلاعات موجود درباره اثرات مضر بالقوهای را که ارگانیسمهای ویژهای میتواند در رابطه با کشور عضو واردکننده آن ارگانیسمهای داشته باشند، ارایه نماید.