ماده ۳۵ مکرر قانون اجازه الحاق دولت شاهنشاهی ایران به کنوانسیون ۱۲ اکتبر ۱۹۲۹ ورشو و پروتکل ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۱ گوادالارخارا و پروتکل ۸ مارس ۱۹۷۱ گواتمالا
معتبر
الف-۱- هیچکدام از مقررات این کنوانسیون مانع از آن نیست که دولتی برای پرداخت غرامت به مدعی، در مورد فوت یا آسیب بدنی یک مسافر در سرزمین خود سیستمی برقرار و مورد استفاده قرار دهد که مکمل غرامتهای پیشبینی شده در این کنوانسیون باشد. سیستم مزبور با شرایط مذکور در ذیل منطبق خواهد بود:
الف- دولت مزبور در هیچ موردی نباید به متصدی حمل و نقل مستخدمین و عاملین او مسئولیتی بیش از آنچه به موجب این کنوانسیون مقرر گردیده است تحمیل نماید.
ب- دولت مزبور نباید علاوه بر مالیاتهایی که احتمالا از مسافرین وصول مینماید عوارض مالیاتی یا اداری دیگری به متصدی حمل و نقل تحمیل نماید.
ج- بین متصدیان حمل و نقل در مورد مسافرین مربوطه نباید هیچگونه تبعیضی اعمال گردد و منافعی که به موجب سیستم مزبور نصیب مسافرین میگردد نباید به متصدی حمل و نقل آنها منوط و مربوط باشد.
د- چنانچه مسافری به این سیستم وجهی پرداخته باشد هر شخصی که بر اثر فوت یا آسیب بدنی مسافر مزبور متحمل خسارت شده است استحقاق برخورداری از مزایای سیستم مزبور را خواهد داشت.
ماده ۱۵- پس از ماده ۴۱ کنوانسیون ماده زیر درج میگردد:
الف- دولت مزبور در هیچ موردی نباید به متصدی حمل و نقل مستخدمین و عاملین او مسئولیتی بیش از آنچه به موجب این کنوانسیون مقرر گردیده است تحمیل نماید.
ب- دولت مزبور نباید علاوه بر مالیاتهایی که احتمالا از مسافرین وصول مینماید عوارض مالیاتی یا اداری دیگری به متصدی حمل و نقل تحمیل نماید.
ج- بین متصدیان حمل و نقل در مورد مسافرین مربوطه نباید هیچگونه تبعیضی اعمال گردد و منافعی که به موجب سیستم مزبور نصیب مسافرین میگردد نباید به متصدی حمل و نقل آنها منوط و مربوط باشد.
د- چنانچه مسافری به این سیستم وجهی پرداخته باشد هر شخصی که بر اثر فوت یا آسیب بدنی مسافر مزبور متحمل خسارت شده است استحقاق برخورداری از مزایای سیستم مزبور را خواهد داشت.
ماده ۱۵- پس از ماده ۴۱ کنوانسیون ماده زیر درج میگردد: