ماده ۴۳۱ قوانین محاکمات جزایی (آیین دادرسی کیفری)
(منسوخ ۱۳۳۷/۵/۱)
معتبر
احکام دادگاههای جزائی در مورد ذیل قابل فرجام است.:
۱- احکام دادگاه های جنحه که مدت پژوهش آن منقضی شده است.
۲- احکام دادگاه های جنحه که پس از رسیدگی پژوهش صادر شده.
۳- احکام دادگاه استان و احکام دادگاه جنائی
۱- احکام دادگاه های جنحه که مدت پژوهش آن منقضی شده است.
۲- احکام دادگاه های جنحه که پس از رسیدگی پژوهش صادر شده.
۳- احکام دادگاه استان و احکام دادگاه جنائی
تبصره ۱:(منسوخ ۱۳۳۷/۵/۱)- محکومیت های به جزای نقدی که از بیست هزار ریال تجاوز نکند و همچنین محکومیت های به حبس تادیبی بدو ماه یا کمتر ولو متضمن محکومیت به جزای نقدی تا بیست هزار ریال یا به شلاق باشد قابل فرجام نخواهد بود.
و محکومیتهای مزبور هیچگونه آثار کیفری نخواهد داشت احکام مربوط به امور خلافی قابل پژوهش و فرجام نمیباشد.
و محکومیتهای مزبور هیچگونه آثار کیفری نخواهد داشت احکام مربوط به امور خلافی قابل پژوهش و فرجام نمیباشد.
تبصره ۲:(منسوخ ۱۳۳۷/۵/۱)- دادستانهائی که نزد دادگاههای صادرکننده احکام غیر قابل فرجام مذکور در بالا انجام وظیفه مینمایند و همچنین دادستان دیوان کیفر نسبت به احکامی که پس از نقض دیوان کشور در مرتبه دوم در دیوان کیفر صادر گردیده و طبق ماده واحده مصوب آذر ماه ۱۳۰۸ احکام ثانوی دیوان کیفر قابلفرجام نیست مکلفند که پس از صدور احکام مزبور و ابلاغ آن به محکومعلیه فوراً دستور اجرا دهند ولو اینکه محکومعلیه تقاضای فرجام نماید.
تبصره ۳:(منسوخ ۱۳۵۲/۱۱/۲)- نسبت به احکام غیر قابل فرجامی که درخواست رسیدگی فرجامی شده و یا میشود رئیس دفتر دیوان کشور باید قرار دادخواست صادر نموده و پروندهها را فوراً جهت اجرا نزد دادستانهای مربوطه بازگشت دهد.