ماده ۴ مکرر قانون مالیات بر درآمد (منسوخ)

الف- کسبه جزء:

کسبه جزء کسانی هستند که کالاهای مصرفی را از عمده فروش‌ها خریداری و به مصرف کننده می‌فروشند و یا در مقابل انجام کاری با دست یا ماشین‌های کوچک دستمزد دریافت می‌دارند و حداکثر درآمد سالیانه آن‌‌ها از یکصد و بیست هزار ریال تجاوز نمی‌کند. ملاک تشخیص درآمد کسبه جزء آخرین درآمد مالیاتی قطعی شده آن‌‌ها است بدین معنی که اگر درآمد قطعی شده هر مؤدی در سال‌های گذشته کمتر از ۱۲۰/۰۰۰ ریال باشد مؤدی مذکور کاسب جزء شناخته شده و پس از وضع حداقل بخشودگی به نرخ مندرج در ماده ۱۶ مشمول مالیات می‌گردد. کسانی که سابقه مالیات قطعی ندارند و همچنین کسانی که در آینده مشغول کسب شوند مالیات آن‌‌ها معادل سه برابر مال‌الاجاره ماهیانه محل کسب (در صورتی که محل مزبور قبل از ۱۳۲۷ در اجاره بوده باشد) و دو برابر آن (در صورتی که از اول ۱۳۲۷ به بعد به اجاره واگذار شده باشد) مقطوعاً دریافت خواهد شد.

اجاره محل کسب بر طبق سند رسمی احتساب و هرگاه سند رسمی نداشته باشد براساس اجاره املاک مشابه محسوب خواهد شد و به هرحال جمع این مالیات در سال از ۳۳۶۰ ریال (حداکثر مالیات غیرمتأهل) تجاوز نمی‌کند و این مالیات حداقل برای پنج سال قطعی است.