ماده ۷۷ قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت
معتبر
با توجه به ارائه قانون بودجه سال ۱۳۸۱ کل کشور براساس نظام جدید بودجهریزی و تغییر نظام طبقهبندی دریافتها و پرداختهای دولت، به منظور هماهنگی بین تعاریف بکار برده شده در نظام جدید با تعاریف مندرج در قوانین موجود مالی و محاسباتی، تعاریف زیر به ماده (۱) قانون برنامه و بودجه کشور مصوب ۱۳۵۱/۱۲/۱۰ اضافه میگردد:
ارزش خالص- منظور ارزش کل دارائیها منهای ارزش کل بدهیهای بخش دولتی است.
درآمد- منظور آن دسته از داد و ستدهای بخش دولتی است که ارزش خالص را افزایش میدهد.
اعتبار هزینه- منظور اعتبار آن دسته از داد و ستدهای بخش دولتی است که ارزش خالص را کاهش میدهد.
داراییهای سرمایهای- منظور داراییهای تولید شده یا تولید نشده ای است که طی مدت بیش از یکسال در فرآیند تولید کالا و خدمات بکار میرود.
داراییهای تولید شده- منظور داراییهایی است که در فرآیند تولید حاصل گردیده است. دارایی تولید شده به سه گروه عمده داراییهای ثابت، موجودی انبار و اقلام گرانبها تقسیم میشود.
داراییهای ثابت- منظور داراییهای تولید شده ای است که طی مدت بیش از یکسال بطور مکرر و مستمر در فرآیند تولید به کار برده میشود.
موجودی انبار- منظور کالاها و خدماتی است که توسط تولیدکنندگان به منظور فروش، استفاده در تولید و یا سایر مقاصد در آینده نگهداری میشوند.
اقلام گرانبها- منظور اقلامی با ارزش قابل ملاحظه است که نه بهمنظور تولید و مصرف، بلکه به دلیل ارزشی که دارند نگهداری میشود. (مانند تابلو، کتب خطی، فلزات گرانبها)
داراییهای تولید نشده- منظور داراییهای مورد نیاز تولید است که خودشان تولید نشدهاند. (مانند زمین و ذخایر معدنی)
فعالیت- منظور یک سلسله عملیات و خدمات مشخص است که برای تحقق بخشیدن به هدفهای سالانه برنامه طی یک سال اجرا میشود و منابع مورد نیاز آن از محل اعتبارات مربوط به هزینه تأمین میگردد.
اعتبار طرح تملک داراییهای سرمایهای- منظور اعتبار مجموعه عملیات و خدمات مشخصی است که براساس مطالعات توجیهی، فنی و اقتصادی و اجتماعی که توسط دستگاه اجرایی انجام میشود طی مدت معین و با اعتبار معین برای تحقق بخشیدن به هدفهای برنامه توسعه پنج ساله به صورت سرمایهگذاری ثابت یا مطالعه برای ایجاد دارایی سرمایهای اجرا میگردد و منابع مورد نیاز اجرای آن از محل اعتبارات مربوط به تملک داراییهای سرمایهای تأمین میشود و به دو نوع انتفاعی و غیرانتفاعی تقسیم میگردد.
ارزش خالص- منظور ارزش کل دارائیها منهای ارزش کل بدهیهای بخش دولتی است.
درآمد- منظور آن دسته از داد و ستدهای بخش دولتی است که ارزش خالص را افزایش میدهد.
اعتبار هزینه- منظور اعتبار آن دسته از داد و ستدهای بخش دولتی است که ارزش خالص را کاهش میدهد.
داراییهای سرمایهای- منظور داراییهای تولید شده یا تولید نشده ای است که طی مدت بیش از یکسال در فرآیند تولید کالا و خدمات بکار میرود.
داراییهای تولید شده- منظور داراییهایی است که در فرآیند تولید حاصل گردیده است. دارایی تولید شده به سه گروه عمده داراییهای ثابت، موجودی انبار و اقلام گرانبها تقسیم میشود.
داراییهای ثابت- منظور داراییهای تولید شده ای است که طی مدت بیش از یکسال بطور مکرر و مستمر در فرآیند تولید به کار برده میشود.
موجودی انبار- منظور کالاها و خدماتی است که توسط تولیدکنندگان به منظور فروش، استفاده در تولید و یا سایر مقاصد در آینده نگهداری میشوند.
اقلام گرانبها- منظور اقلامی با ارزش قابل ملاحظه است که نه بهمنظور تولید و مصرف، بلکه به دلیل ارزشی که دارند نگهداری میشود. (مانند تابلو، کتب خطی، فلزات گرانبها)
داراییهای تولید نشده- منظور داراییهای مورد نیاز تولید است که خودشان تولید نشدهاند. (مانند زمین و ذخایر معدنی)
فعالیت- منظور یک سلسله عملیات و خدمات مشخص است که برای تحقق بخشیدن به هدفهای سالانه برنامه طی یک سال اجرا میشود و منابع مورد نیاز آن از محل اعتبارات مربوط به هزینه تأمین میگردد.
اعتبار طرح تملک داراییهای سرمایهای- منظور اعتبار مجموعه عملیات و خدمات مشخصی است که براساس مطالعات توجیهی، فنی و اقتصادی و اجتماعی که توسط دستگاه اجرایی انجام میشود طی مدت معین و با اعتبار معین برای تحقق بخشیدن به هدفهای برنامه توسعه پنج ساله به صورت سرمایهگذاری ثابت یا مطالعه برای ایجاد دارایی سرمایهای اجرا میگردد و منابع مورد نیاز اجرای آن از محل اعتبارات مربوط به تملک داراییهای سرمایهای تأمین میشود و به دو نوع انتفاعی و غیرانتفاعی تقسیم میگردد.