مزایا یا فوق‌العاده غیر مستمر در این قانون عبارت است از وجهی که به اقتضای مسئولیت‌ها، زمان، مکان و کیفیت اجرای وظایف شغلی یا به منظور جبران هزینه‌های تحمیل شده بر مستخدم در موارد زیر به مستخدم پرداخت می‌شود:

الف- فوق‌العاده اضافه کار که فقط در قبال ساعات کار اضافی و برای انجام وظایف مشخص به طور غیر مستمر قابل پرداخت است.

ب- فوق‌العاده سختی شرایط محیط کار و خارج از مرکز که با توجه به عواملی از قبیل بدی آب و هوا، دوری از مرکز، محرومیت از تسهیلات زندگی، مناطق ناامن و جنگی تعیین و قابل پرداخت است.

ج- فوق‌العاده نوبت کاری و کشیک و آماده‌باش که فقط به مستخدمینی که در ساعات غیر متعارف مجبور به انجام وظیفه هستند، قابل پرداخت است.

د- فوق‌العاده روزانه (‌مأموریت) که فقط در قبال روزهایی که مستخدم در خارج از محل جغرافیایی خدمت خود انجام وظیفه می‌کنند، پرداخت می‌شود.

ه- فوق‌العاده سفر و نقل مکان که فقط به مستخدمی که به خارج از محل خدمت خود- حسب مورد- مأمور یا منتقل می‌شود قابل پرداخت است.

و- فوق‌العاده کسر صندوق که فقط به تحویلداران و تحصیلداران و مأموران پرداخت، قابل پرداخت است.

ز- حق نگهداری خودرو که در ازای خسارات احتمالی رانندگی به رانندگان تیم‌های عملیاتی ناشی از کار در مشاغل عملیاتی پرداخت می‌شود.

ح- هزینه لباس که فقط برای مشاغل خاصی که مستلزم استفاده از لباس معینی است قابل پرداخت است.

ط- به مستخدمین وزارتخانه که از سرویس‌های حمل و نقل یا وسایل نقلیه واگذاری استفاده نمی‌نمایند، هزینه ایاب و ذهاب مطابق آیین‌نامه مربوط پرداخت می‌شود.

ی- در صورتی که ضرورت و مقتضیات خدمتی، ادامه خدمت روزانه مستخدمین را ایجاب نماید، هزینه خوراک و سایر هزینه‌های ضروری آنان توسط وزارتخانه تأمین می‌شود.