این قانون منسوخ شده است و اعتبار اجرایی ندارد؛ برای استناد از نسخه جایگزین و بهروز استفاده کنید.
ماده ۱ لایحه قانونی راجع به چک بیمحل (منسوخ)
چکهای صادره به عهده بانک ملی ایران و سایر بانکهائی که طبق قوانین دائر شده یا میشوند در حکم اسناد لازمالاجرا بوده و دارنده چک در صورت مراجعه به بانک و عدم پرداخت وجه آن به علت نبودن محل یا به هر علتی که مربوط بعمل صادرکننده باشد میتواند طبق مقررات ماده ۴ با رعایت قوانین و آئیننامههای مربوط به اجرای اسناد رسمی وجه چک را از صادرکننده وصول نماید.
تبصره ۱:برای صدور اجرائیه دارنده چک باید عین برگ چک و گواهینامه بانک را دایر به علت عدم پرداخت وجه چک که در ماده ۲ مذکور است به اداره اجرای ثبت اسناد محل تسلیم نماید.
تبصره ۲:در گواهی مربوط به علت عدم پرداخت چک بانک باید مطابقت یا عدم مطابقت امضای صادرکننده را با نمونه امضای موجود در بانک در حدود عرف بانک داری تصدیق نماید اداره اجراء در صورتی که مطابقت امضای چک با امضای صادرکننده از طرف بانک گواهی شده باشد دستور اجراء صادر خواهد نمود.
تبصره ۳:دارنده چک اعم از کسی که چک در وجه او صادر گردیده یا بنام او ظهرنویسی شده یا حامل چک (در مورد چکهای در وجه حامل)