این قانون منسوخ شده است و اعتبار اجرایی ندارد؛ برای استناد از نسخه جایگزین و بهروز استفاده کنید.
) اصلاحاتی که در این قانون بکار برده شده از نظر اجرای این قانون به شرح زیر تعریف میشود:
۱) کشاورزی- عبارتست از تولید محصول بوسیله عملیات زراعی و همچنین دامداری و تولید محصولات حیوانی.
۲) کشاورز- کسی است که خود مالک زمین بوده و شخصاً به کشاورزی اشتغال دارد و منبع اصلی درآمد او از راه کشاورزی تأمین شود.
۳) کمک کشاورز- کسی است که مالک زمین و عوامل دیگر کشاورزی نیست و در مقابل انجام کار معین کشاورزی مزد (نقدی یا جنسی) دریافت میکند.
۴) زارع- کسی است که مالک زمین نیست و در زمین متعلق به دیگری کشاورزی میکند و مقداری از محصول را بصورت نقدی یا جنسی به مالک میدهد.
۵) رئیس خانوار- کسی است که متکفل معاش خانوار است.
۶) خانوار- عبارت است از زن و شوهر و فرزندانی که تحت تکفل یا ولایت رئیس خانوار هستند و از نظر مقررات این قانون در حکم یک شخص محسوب میشوند.
۷) مالک- کسی است که دارای زمین باشد بدون آنکه شخصاً به کشاورزی اشتغال داشته باشد.
۸) اشخاص مندرج در این قانون اعم است از اشخاص حقیقی و اشخاص حقوقی.
۹) زمین- منظور از زمین (ارض) در این قانون زمینی است که بتوان آن را برای یک یا چند نوع از امور کشاورزی مورد استفاده قرار داد.
الف- زمین بائر- زمینی است که در آن عملیات زراعی انجام نگرفته باشد.
ب- اراضی موات- زمینهای بایری است که ملک اشخاص نمیباشد.
پ- مرتع- زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که بطور طبیعی حداقل هر هکتار آن بتواند یکصد کیلو وزن دام زنده را در یک فصل چرا تعلیف نماید و یا با توجه بعرف محل هیئت اصلاحات اراضی استان مرتع بودن آن را تأیید نماید.
ت- زمین آبی- زمینی است که زراعت آن از آب دائمی رود یا استخر یا قنات یا چشمه یا چاه و امثال آن آبیاری میشود.
ث- زمین دیم- زمینی است که زراعت آن از آب باران یا سیلاب مشروب میشود.
ج- بیشه یا قلمستان- زمینی است که در آن درختان غیر مثمر بوسیله اشخاص غرس شده و تعداد درخت در هر هکتار آن از هزار اصله تجاوز نماید.
چ- باغ میوه- زمینی است که در آن درختان میوه یا مو بوسیله اشخاص غرس و یا پیوند شده باشد و تعداد درخت میوه یا مو در هر هکتار آن از یکصد اصله کمتر نباشد و در مورد درختان خرما و زیتون تعداد در هر هکتار از پنجاه اصله کمتر نباشد.
۱) کشاورزی- عبارتست از تولید محصول بوسیله عملیات زراعی و همچنین دامداری و تولید محصولات حیوانی.
۲) کشاورز- کسی است که خود مالک زمین بوده و شخصاً به کشاورزی اشتغال دارد و منبع اصلی درآمد او از راه کشاورزی تأمین شود.
۳) کمک کشاورز- کسی است که مالک زمین و عوامل دیگر کشاورزی نیست و در مقابل انجام کار معین کشاورزی مزد (نقدی یا جنسی) دریافت میکند.
۴) زارع- کسی است که مالک زمین نیست و در زمین متعلق به دیگری کشاورزی میکند و مقداری از محصول را بصورت نقدی یا جنسی به مالک میدهد.
۵) رئیس خانوار- کسی است که متکفل معاش خانوار است.
۶) خانوار- عبارت است از زن و شوهر و فرزندانی که تحت تکفل یا ولایت رئیس خانوار هستند و از نظر مقررات این قانون در حکم یک شخص محسوب میشوند.
۷) مالک- کسی است که دارای زمین باشد بدون آنکه شخصاً به کشاورزی اشتغال داشته باشد.
۸) اشخاص مندرج در این قانون اعم است از اشخاص حقیقی و اشخاص حقوقی.
۹) زمین- منظور از زمین (ارض) در این قانون زمینی است که بتوان آن را برای یک یا چند نوع از امور کشاورزی مورد استفاده قرار داد.
الف- زمین بائر- زمینی است که در آن عملیات زراعی انجام نگرفته باشد.
ب- اراضی موات- زمینهای بایری است که ملک اشخاص نمیباشد.
پ- مرتع- زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که بطور طبیعی حداقل هر هکتار آن بتواند یکصد کیلو وزن دام زنده را در یک فصل چرا تعلیف نماید و یا با توجه بعرف محل هیئت اصلاحات اراضی استان مرتع بودن آن را تأیید نماید.
ت- زمین آبی- زمینی است که زراعت آن از آب دائمی رود یا استخر یا قنات یا چشمه یا چاه و امثال آن آبیاری میشود.
ث- زمین دیم- زمینی است که زراعت آن از آب باران یا سیلاب مشروب میشود.
ج- بیشه یا قلمستان- زمینی است که در آن درختان غیر مثمر بوسیله اشخاص غرس شده و تعداد درخت در هر هکتار آن از هزار اصله تجاوز نماید.
چ- باغ میوه- زمینی است که در آن درختان میوه یا مو بوسیله اشخاص غرس و یا پیوند شده باشد و تعداد درخت میوه یا مو در هر هکتار آن از یکصد اصله کمتر نباشد و در مورد درختان خرما و زیتون تعداد در هر هکتار از پنجاه اصله کمتر نباشد.