پشتیبان سایت(۲۰ خرداد ۱۴۰۴)
بله جز هزینه های قابل قبول هست
بخشنامههای مالیاتی
شماره بخشنامه:۳۰-۴-۳۲۷۵-۱۹۳۷۶
تاریخ بخشنامه:۱۳۷۱/۴/۳۱
هزینه های فرهنگی و ورزشی کارگران
شماره بخشنامه:۳۰-۴-۳۲۷۵-۱۹۳۷۶
تاریخ بخشنامه:۱۳۷۱/۰۴/۳۱
آخرین بروزرسانی:۱۴۰۳/۱۱/۳۰ ۰۷:۴۶
نام دستهبندی:بخشنامههای مالیاتی
وضعیت سند:
نامشخص
جزییات بخشنامه
تاریخ بخشنامه
۱۳۷۱/۰۴/۳۱
دستهبندی
بخشنامههای مالیاتی
شماره بخشنامه
۳۰-۴-۳۲۷۵-۱۹۳۷۶
وضعیت سند
نامشخص
آخرین بروزرسانی
۱۴۰۳/۱۱/۳۰ ۰۷:۴۶
متن بخشنامه
شماره: 19376/3275/4/30
تاریخ: 1371/04/31
نظربه این که به موجب بند ب ماده 47 قانون اصلاح موادی از قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1371/02/07 مجلس شورای اسلامی عبارت "هزینه های فرهنگی ، ورزشی و رفاهی کارگران پرداختی به وزارت کار و اموراجتماعی حداکثر معادل ده هزار ریال به ازای هر کارگر " جایگزین بند 10 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب اسفندماه 66 شده است و مطابق ماده 60 اصلاحیه مقررات بند 10 ماده 148 به شرح فوق از اول سال 1370 لازم الاجراء میباشد.
بنابراین مامورین تشخیص و مراجع حل اختلاف توجه نمایندکه پرداختی بابت امور مذکور در بند 10 یاد شده به ازاء هر کارگر حداکثر معادل ده هزار ریال در سال باید جزء هزینه های قابل قبول عملکرد سنوات 70 و بعد از آن محسوب شود.
تاریخ: 1371/04/31
نظربه این که به موجب بند ب ماده 47 قانون اصلاح موادی از قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1371/02/07 مجلس شورای اسلامی عبارت "هزینه های فرهنگی ، ورزشی و رفاهی کارگران پرداختی به وزارت کار و اموراجتماعی حداکثر معادل ده هزار ریال به ازای هر کارگر " جایگزین بند 10 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب اسفندماه 66 شده است و مطابق ماده 60 اصلاحیه مقررات بند 10 ماده 148 به شرح فوق از اول سال 1370 لازم الاجراء میباشد.
بنابراین مامورین تشخیص و مراجع حل اختلاف توجه نمایندکه پرداختی بابت امور مذکور در بند 10 یاد شده به ازاء هر کارگر حداکثر معادل ده هزار ریال در سال باید جزء هزینه های قابل قبول عملکرد سنوات 70 و بعد از آن محسوب شود.
محسن نوربخش
وزیراموراقتصادی ودارائی
وزیراموراقتصادی ودارائی
توضیحات تکمیلی:
خلاصه ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم (اصلاحی ۱۳۸۰/۱۱/۲۷):
ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم به تفصیل شرایط و انواع هزینههای قابلقبول مالیاتی موسسات و شرکتها را تشریح میکند. این هزینهها مشروط به رعایت اصول قانونی و مستندات معتبر، در حسابهای مالیاتی موسسات مورد قبول قرار میگیرند. موارد اصلی این ماده عبارتند از:
هزینههای خرید کالا و مواد: شامل قیمت خرید کالای فروختهشده و مواد مصرفی مورد استفاده در تولید کالا و خدمات.
هزینههای استخدامی: شامل حقوق و مزایا (نقدی و غیرنقدی)، هزینههای سفر، فوقالعاده مسافرت، بیمه، مزایای بازنشستگی، و ذخیرههایی برای خسارات و تعدیل حقوق.
اجاره و کرایه: شامل اجاره محل موسسه، ماشینآلات و ادوات مورد استفاده.
هزینههای خدمات عمومی: نظیر سوخت، برق، آب، ارتباطات، و بیمههای مرتبط با فعالیتهای موسسه.
مالیاتها و عوارض: شامل حقوق و عوارض پرداختی به شهرداریها و سایر نهادهای دولتی (به جز مالیات بر درآمد).
هزینههای آموزشی و تبلیغاتی: شامل مخارج تحقیقاتی، آزمایشی، تبلیغاتی، نمایشگاهی، و خرید کتاب و نشریات مرتبط با فعالیت موسسه.
هزینههای جبران خسارات: در صورتی که خسارات محقق شده باشند و مستندات قانونی برای جبران آنها موجود باشد.
هزینههای رفاهی کارکنان: نظیر هزینههای فرهنگی و ورزشی و پرداختهای مرتبط با رفاه کارکنان.
ذخایر مطالبات مشکوکالوصول: در صورتی که شرایط مشخصی از جمله احتمال غالب لاوصولبودن طلب و ثبت در حسابها رعایت شده باشد.
زیانهای ناشی از فعالیتهای مالی: شامل زیان تسعیر ارز و ضایعات متعارف تولید.
حقالزحمهها: شامل هزینههایی مانند حقالعمل، حقالمشاوره، خدمات حسابرسی، طراحی سیستمها، و خدمات مالی مرتبط با فعالیت موسسه.
مخارج تعمیر و نگهداری: شامل تعمیر ماشینآلات و هزینههای مرتبط با حفظ و نگهداری اموال موسسه.
سایر هزینهها: شامل مواردی مانند هزینه حمل و نقل، پذیرایی، ایاب و ذهاب، و خرید ملزومات اداری.
تبصرهها:
هزینههای مرتبط با تحصیل درآمد موسسه که در این ماده پیشبینی نشدهاند، به شرط تصویب سازمان امور مالیاتی و وزیر اقتصاد، قابلقبول خواهند بود.
در موسسات غیرحقوقی، حقوق و مزایای صاحب موسسه و افراد تحت تکفل او (بهجز هزینه سفر و فوقالعاده مرتبط با شغل) جزو هزینههای قابلقبول محسوب نمیشود.
ذخایر مربوط به شرکتهای تعاونی نیز در چارچوب مقررات مربوطه بهعنوان هزینه قابلقبول پذیرفته میشوند.
نتیجهگیری:
ماده ۱۴۸ چارچوب جامعی برای تعیین هزینههای قابلقبول مالیاتی موسسات ارائه میدهد و به ایجاد شفافیت در فرآیندهای مالیاتی کمک میکند. این ماده با شناسایی انواع هزینهها، از جمله هزینههای عملیاتی، استخدامی، و رفاهی، به موسسات امکان میدهد هزینههای واقعی خود را در محاسبات مالیاتی منظور کنند.
خلاصه ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم (اصلاحی ۱۳۸۰/۱۱/۲۷):
ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم به تفصیل شرایط و انواع هزینههای قابلقبول مالیاتی موسسات و شرکتها را تشریح میکند. این هزینهها مشروط به رعایت اصول قانونی و مستندات معتبر، در حسابهای مالیاتی موسسات مورد قبول قرار میگیرند. موارد اصلی این ماده عبارتند از:
هزینههای خرید کالا و مواد: شامل قیمت خرید کالای فروختهشده و مواد مصرفی مورد استفاده در تولید کالا و خدمات.
هزینههای استخدامی: شامل حقوق و مزایا (نقدی و غیرنقدی)، هزینههای سفر، فوقالعاده مسافرت، بیمه، مزایای بازنشستگی، و ذخیرههایی برای خسارات و تعدیل حقوق.
اجاره و کرایه: شامل اجاره محل موسسه، ماشینآلات و ادوات مورد استفاده.
هزینههای خدمات عمومی: نظیر سوخت، برق، آب، ارتباطات، و بیمههای مرتبط با فعالیتهای موسسه.
مالیاتها و عوارض: شامل حقوق و عوارض پرداختی به شهرداریها و سایر نهادهای دولتی (به جز مالیات بر درآمد).
هزینههای آموزشی و تبلیغاتی: شامل مخارج تحقیقاتی، آزمایشی، تبلیغاتی، نمایشگاهی، و خرید کتاب و نشریات مرتبط با فعالیت موسسه.
هزینههای جبران خسارات: در صورتی که خسارات محقق شده باشند و مستندات قانونی برای جبران آنها موجود باشد.
هزینههای رفاهی کارکنان: نظیر هزینههای فرهنگی و ورزشی و پرداختهای مرتبط با رفاه کارکنان.
ذخایر مطالبات مشکوکالوصول: در صورتی که شرایط مشخصی از جمله احتمال غالب لاوصولبودن طلب و ثبت در حسابها رعایت شده باشد.
زیانهای ناشی از فعالیتهای مالی: شامل زیان تسعیر ارز و ضایعات متعارف تولید.
حقالزحمهها: شامل هزینههایی مانند حقالعمل، حقالمشاوره، خدمات حسابرسی، طراحی سیستمها، و خدمات مالی مرتبط با فعالیت موسسه.
مخارج تعمیر و نگهداری: شامل تعمیر ماشینآلات و هزینههای مرتبط با حفظ و نگهداری اموال موسسه.
سایر هزینهها: شامل مواردی مانند هزینه حمل و نقل، پذیرایی، ایاب و ذهاب، و خرید ملزومات اداری.
تبصرهها:
هزینههای مرتبط با تحصیل درآمد موسسه که در این ماده پیشبینی نشدهاند، به شرط تصویب سازمان امور مالیاتی و وزیر اقتصاد، قابلقبول خواهند بود.
در موسسات غیرحقوقی، حقوق و مزایای صاحب موسسه و افراد تحت تکفل او (بهجز هزینه سفر و فوقالعاده مرتبط با شغل) جزو هزینههای قابلقبول محسوب نمیشود.
ذخایر مربوط به شرکتهای تعاونی نیز در چارچوب مقررات مربوطه بهعنوان هزینه قابلقبول پذیرفته میشوند.
نتیجهگیری:
ماده ۱۴۸ چارچوب جامعی برای تعیین هزینههای قابلقبول مالیاتی موسسات ارائه میدهد و به ایجاد شفافیت در فرآیندهای مالیاتی کمک میکند. این ماده با شناسایی انواع هزینهها، از جمله هزینههای عملیاتی، استخدامی، و رفاهی، به موسسات امکان میدهد هزینههای واقعی خود را در محاسبات مالیاتی منظور کنند.
مواد قانونی مرتبط
دیدگاه کاربران
2 دیدگاهحمید جمالی(۲۰ خرداد ۱۴۰۴)
آیا رفاهیات پرسنل جز هزینه غیر قابل قبول محسوب می شود