ارسال رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری موضوع دادنامه شماره 1215 درخصوص ابطال بندهای (2) و (3) بخشنامه شماره 28345/2401/232 مورخ 1385/07/18
شماره بخشنامه:۲۰۰-۹۳-۱۲۵
تاریخ بخشنامه:۱۳۹۳/۱۱/۸
ارسال رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری موضوع دادنامه شماره 1215 درخصوص ابطال بندهای (2) و (3) بخشنامه شماره 28345/2401/232 مورخ 1385/07/18
تاریخ بخشنامه:۱۳۹۳/۱۱/۰۸
آخرین بروزرسانی:۱۴۰۴/۰۳/۱۸ ۰۵:۴۳
نام دستهبندی:بخشنامههای مالیاتی
وضعیت سند:
معتبر
تاریخ بخشنامه
۱۳۹۳/۱۱/۰۸
دستهبندی
بخشنامههای مالیاتی
وضعیت سند
معتبر
آخرین بروزرسانی
۱۴۰۴/۰۳/۱۸ ۰۵:۴۳
متن بخشنامه
شماره: 200/93/125 تاریخ: ۱۳۹۳/۱۱/۰۸
موضوع: رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری موضوع دادنامه شماره 1215درخصوص ابطال بندهای (2) و (3) بخشنامه شماره 28345/2401/232 مورخ 1385/07/18 به پیوست رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری موضوع دادنامه شماره 1215 مورخ 1393/07/14 مندرج در روزنامه رسمی 729 مورخ 1393/08/20 مبنی بر ابطال بندهای (2) و (3) بخشنامه شماره 28345/2401/232 مورخ 1385/07/18 جهت اطلاع و اقدام لازم ارسال میگردد.
علی عسکری
رییس کل سازمان امور مالیاتی کشور
توضیحات تکمیلی:
این دستورالعمل، به منظور ایجاد وحدت رویه در نحوه تنظیم گزارش حسابرسی مالیاتی و تعیین هزینههای قابل قبول مالیاتی، چندین موضوع اساسی در قوانین مالیاتی ایران را بررسی میکند. در ادامه، هر یک از این موضوعات به شرح زیر آورده شده است:
استهلاک زیان سنواتی: بر اساس بند 12 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم، زیانهای سالهای گذشته از طریق رسیدگی به دفاتر مالی قابل استهلاک هستند و این زیانها به صورت کلی از درآمدهای سالهای بعد قابل کسر میباشند.
زیان کاهش ارزش موجودیها و سرمایهگذاریها: زیان کاهش ارزش موجودیها و سرمایهگذاریها به دلیل عدم پیشبینی در حسابداری به عنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی پذیرفته نمیشود.
هزینه بازخرید مرخصی کارکنان: هزینههای بازخرید مرخصی کارکنان تحت شرایط خاص، مشمول مالیات حقوق هستند و در صورتی که در زمان بازنشستگی یا از کارافتادگی پرداخت شوند، از مالیات حقوق معاف خواهند بود.
زیان تسعیر ارز: زیان تسعیر داراییها و بدهیهای ارزی که طبق استانداردهای حسابداری محاسبه شده است، جزء هزینههای قابل قبول مالیاتی به شمار میرود، مشروط بر این که روش محاسبه یکنواختی در طول سالها رعایت شود.
مالیات و عوارض موضوع قانون تجمیع عوارض: مالیات و عوارض مربوط به کالاها و خدمات، که توسط تولیدکنندگان و ارائهدهندگان خدمات از خریداران دریافت و به حسابهای تعیینشده واریز میشود، نمیتواند به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی برای تولیدکنندگان و ارائهدهندگان خدمات لحاظ گردد.
هزینهها یا پرداختهای مشمول مالیات تکلیفی: هزینههایی که توسط مودیان پرداخت شدهاند و طبق مقررات قانونی مشمول مالیات تکلیفی هستند، در صورتی که مالیات تکلیفی پرداخت نشده باشد، نمیتوانند به عنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی منظور شوند.
پاداش هیأت مدیره: پاداش هیأت مدیره که از سود خالص قابل تقسیم پرداخت میشود، نمیتواند به عنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی حساب شود، مگر اینکه مالیات حقوق آن به درستی پرداخت شود.
پرداختهای طبق قوانین بودجه سالانه کشور: پرداختهایی که طبق قوانین بودجه کشور و به عنوان هزینههای قابل قبول اعلام میشوند، در صورتی که جزو هزینههای مشمول از نظر مالیاتی باشند، جزء هزینههای قابل قبول سال پرداخت تلقی خواهند شد.
درآمد حاصل از فروش حق تقدم سهام: درآمد حاصل از صرف سهام که در مورد شرکتهای خارج از بورس و پذیرفتهشده در بورس بر اساس شرایط خاص محاسبه میشود، تحت قوانین مالیاتی قابل مالیات است.
معافیت موضوع ماده 138 ق.م.م: این ماده، معافیت مالیاتی را برای سود ابرازی شرکتهای تعاونی و خصوصی که برای توسعه و نوسازی واحدهای صنعتی و معدنی خود هزینه میکنند، مشخص کرده است.
ذخیره (اندوخته) طرح و توسعه: مودیانی که مطابق ماده 138 قانون مالیاتهای مستقیم پیش از اصلاحیه 1380/11/27 ذخیره برای طرح و توسعه ایجاد کردهاند، در صورت عدم رعایت شرایط مربوطه، مشمول مالیات و جرایم مالیاتی خواهند بود.
مطالبه مالیات تکلیفی از پیمانکاران خارجی: قراردادهای پیمانکاری با اشخاص حقوقی خارجی مشمول مالیات تکلیفی هستند که باید از آنها 5% مالیات تکلیفی کسر و پرداخت شود.
مالیات سود سهام در ارتباط با قراردادهای اجتناب از اخذ مالیات مضاعف: در صورت وجود قراردادهای اجتناب از اخذ مالیات مضاعف، مالیات 25 درصدی سود سهام مربوط به شرکتهای خارجی به عنوان مالیات شخص حقوقی تلقی میشود.
هزینههای قابل قبول سنوات قبل: هزینههایی که خارج از اختیار مودی و در سالهای گذشته تحقق یافته، میتواند به عنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی تلقی گردد.
وجوه اداره شده: سود حاصل از وجوه ادارهشده نزد بانکها مشمول معافیت مالیاتی نمیشود و به عنوان درآمد مشمول مالیات محسوب میشود.
این دستورالعمل با هدف ایجاد هماهنگی و تسهیل در اجرای قوانین مالیاتی، با تأکید بر جزئیات خاص هر بخش از مقررات و بخشنامهها، روشهای مختلف محاسبه و پذیرش هزینهها و مالیاتها را روشن میکند.
