شماره: 200/76422/د
تاریخ: ۱۴۰۱/۱۱/۲۴
اصلاحیه آییننامه اجرایی بند (ت) ماده 11 قانون جهش تولید دانشبنیان
پیرو نامه های شماره 66486/200/د مورخ 1401/10/17 و 55746/200/د مورخ 1401/09/05 درخصوص ابلاغ آیین نامه اجرایی بند (ت) ماده 11 قانون جهش تولید دانش بنیان مصوب 1401 و اصلاحیه آن، به پیوست تصویر تصویب نامه شماره 196567/ت60806ه مورخ 1401/10/25 هیأت محترم وزیران در ارتباط با حذف ماده (12) آیین نامه اجرایی بند (ت) ماده (11) قانون جهش تولید دانش بنیان موضوع تصویب نامه شماره 152755/ت60384ه مورخ 1401/08/23 و تلقی تبصره آن به عنوان ماده (12)، برای اجرا ارسال می شود.
داود منظور
رئیس کل سازمان امور مالیاتی کشور
توضیحات تکمیلی:
ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم به بیان هزینههای قابل قبول مالیاتی برای موسسات میپردازد. هزینههایی که به منظور تحصیل درآمد موسسه قابل پذیرش هستند، شامل مجموعهای از هزینهها و پرداختهای مختلف میشود که در ادامه به طور خلاصه توضیح داده شده است:
۱. قیمت خرید کالا و مواد مصرفی: این هزینهها شامل هزینههای مربوط به خرید کالا و مواد اولیه است که در تولید کالاها و خدمات موسسه بهکار میروند.
۲. هزینههای استخدامی: شامل حقوق و مزایای مستمر و غیرمستمر کارکنان میشود که در قالب حقوق، اضافهکار، پاداش، هزینههای سفر و فوقالعاده مسافرت قرار دارند. همچنین، هزینههای بهداشتی، درمانی، بیمهها، حقوق بازنشستگی و پایان خدمت نیز جزء هزینههای قابل قبول محسوب میشود.
۳. هزینههای اجاره: هزینههای مربوط به اجاره محل موسسه، اجاره ماشینآلات و ادوات مورد نیاز موسسه از جمله این هزینهها است.
۴. مخارج مصرفی: هزینههایی نظیر سوخت، برق، آب، مخابرات و ارتباطات که برای فعالیتهای روزمره موسسه ضروری هستند.
۵. هزینههای بیمه: شامل هزینههای بیمههای مختلف مربوط به داراییها و عملیات موسسه، حقالامتیاز و پرداختهای مالیاتی به شهرداریها و موسسات دولتی است.
۶. هزینههای تحقیقاتی و آموزشی: این بخش شامل هزینههای مربوط به تحقیق، آزمایش، آموزش، خرید کتاب و نشریات و همچنین تبلیغات، بازاریابی و نمایشگاهها میشود.
۷. هزینههای جبران خسارت: موسسه میتواند هزینههای جبران خسارت وارده ناشی از فعالیتها و داراییها را بهشرط رعایت برخی شروط خاص، جزء هزینههای قابل قبول به حساب آورد.
۸. هزینههای رفاهی و فرهنگی: پرداخت هزینههای رفاهی، فرهنگی، ورزشی و هزینههای مرتبط با کارگران از جمله هزینههای مربوط به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی از جمله این هزینهها است.
۹. ذخیره مطالبات مشکوکالوصول: هزینههایی که مربوط به مطالبات مشکوکالوصول موسسه است، مشروط بر اینکه احتمال عدم وصول آنها زیاد باشد.
۱۰. هزینههای جزئی و نگهداری: این بخش شامل هزینههای جزئی مربوط به محل موسسه و هزینههای نگهداری محل موسسه در صورتی که ملکی باشد.
۱۱. مخارج حمل و نقل و ایاب و ذهاب: هزینههای مربوط به حمل و نقل، ایاب و ذهاب، پذیرایی و انبارداری نیز قابل قبول است.
۱۲. هزینههای کارشناسی و خدمات مالی: هزینههای مربوط به خدماتی مانند مشاوره، حسابرسی، طراحی و استقرار سیستمهای مورد نیاز موسسه، هزینههای بازرسی و حسابرسی نیز جزء هزینههای قابل قبول محسوب میشود.
۱۳. سود و کارمزدهای پرداختی: شامل سود و کارمزدهایی است که موسسه به بانکها و موسسات مالی بابت انجام عملیات خود پرداخت میکند.
۱۴. ضایعات متعارف تولید: هزینههای ناشی از ضایعاتی که در فرآیند تولید بهطور معمول رخ میدهد.
۱۵. ذخیره خدمات پس از فروش: هزینههای ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش مانند گارانتی برای محصولات موسسه.
تبصرهها:
هزینههای دیگر که توسط سازمان امور مالیاتی به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی برسد، نیز میتواند جزء هزینههای قابل قبول پذیرفته شود.
مدیران و صاحبان سرمایه موسسات حقوقی در صورتی که شغل موظف در موسسه داشته باشند، جزو کارکنان موسسه به حساب میآیند، اما حقوق و مزایای افراد خانواده صاحب موسسه به استثنای هزینه سفر و فوقالعاده مسافرت، جزو هزینههای قابل قبول نیست.
در موسسات تعاونی، ذخایر خاص و هزینههایی که طبق قوانین مربوطه به شرکتهای تعاونی تعلق دارد، بهعنوان هزینه محسوب میشود.
در مجموع، این ماده هدف دارد تا هزینههایی را که در راستای فعالیتهای موسسه و تحصیل درآمد صرف میشود، بهعنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی شناسایی کند تا موسسات بتوانند این هزینهها را از درآمد خود کسر کنند و مالیات کمتری پرداخت نمایند.
